غزل شمارهٔ ۵۷۱۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از محبت و عشق خود به معشوق صحبت می‌کند و با وجود تلخی و دوری، از این احساس خرسند است. او به تمایل و آرزوی شدید خود برای وصال با معشوق اشاره می‌کند و اذعان دارد که حتی در نبود محبت متقابل، هنوز هم به عشقش ادامه می‌دهد. شاعر از احساسات عمیق و جنون‌آمیز خود نسبت به معشوق می‌گوید و به این نتیجه می‌رسد که هیچ‌کس نمی‌تواند او را در این مسیر راهنمایی کند.
به حرف تلخ ز لبهای یار خرسندمچو طوطیان نبود چشم بر شکر خندم
هوش مصنوعی: من از صحبتهای تلخ و ناگواری که از دهان محبوبم میشنوم خوشحالم؛ زیرا مانند طوطیها نیستم که فقط به زیباییها و شیرینیها توجه کنند و از آنها خوشحال شوند.
مرا مکن ز سر کوی خود به خواری دورکه من به یک نگه دور از تو خرسندم
هوش مصنوعی: مرا از کوی خودت دور نکن و به حالت حقیرانه نینداز، زیرا فقط با یک نگاه از تو، حتی اگر دور باشی، خوشحال میشوم.
اگر علاقه به مجنون من ندارد عشقچرا از چشم غزالان کند نظربندم
هوش مصنوعی: اگر عشق به مجنون من علاقهای ندارد، پس چرا محبتش مرا مانند غزالان گرفتار کرده است؟
چو سرو و بید ز بی حاصلی کفایت منهمین بس است که آسوده دل ز پیوندم
هوش مصنوعی: من به اندازه کافی از بیثمر بودن زندگیام راحت هستم، همانطور که سروها و بیدها به فضای خود ادامه میدهند. فقط کافیست که دلآسوده و بینگرانی از پیوندهایم باشم.
به خون بیگنهان نیست تشنه غمزه توچنین که من به وصال تو آرزومندم
هوش مصنوعی: غمزهی تو به اندازهای شیرین و جذاب است که هیچ کس در این دنیا، حتی آنهایی که بیگناهاند، به اندازهی من برای رسیدن به تو انتظار و آرزو ندارد.
رسیده است به جایی جنون من صائبکه هیچ کس ز عزیزان نمیدهد پندم
هوش مصنوعی: جنون من به حدی رسیده که هیچیک از عزیزانم حاضر نیستند به من نصیحتی کنند.