غزل شمارهٔ ۵۷۶۹ - صائب

به دوست پی زدل خونچکان خود بردیمبه کعبه راه هم از آستان خود بردیم

ز ما دعا برسانید رهنمایان راکه ما ز راه دگر کاروان خود بردیم

نیافتیم درین روزگار اهل دلیسری به جیب دل خونچکان خود بردیم

ز دوستان گرانجان درین دو روزه حیاتچه بارها که به این نیم جان خود بردیم

زبان دعوی بلبل دراز چون نشود؟که ما به کام خموشی زبان خود بردیم

خزف به نرخ گهر می رود به کار امروزکه ما به خانه متاع دکان خود بردیم

ز نقد عمر، به کف مانده زنگ افسوسیکنون که راه به سود و وزیان خود بردیم

ز ظلمت شب اندوه، ره برون صائببه نور آه ثریا فشان خود بردیم