غزل شمارهٔ ۵۷۷۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و خوشی زندگی اشاره می‌کند و از جایش که به جای نوشیدن شراب، آب بنوشد، می‌گوید. او با مقایسه خود با نخل و موج دریا، به آرامش و خوشی اشاره دارد. عشق و زیبایی معشوق در متن شعر نمود بیشتری دارد و شاعر می‌گوید که اگر عشق معشوق در دلش نباشد، همه چیز بی‌معنی خواهد بود. در نهایت، شاعر از لذتی که با معشوق خود، دختر رز، تجربه می‌کند سخن می‌گوید و به زیبایی این لحظات اشاره می‌کند.
به جای باده اگر در پیاله آب کنیمز تنگ حوصلگی مستی شراب کنیم
هوش مصنوعی: اگر به جای شراب در لیوان آب بریزیم، میتوانیم از ناامیدی و دلتنگی هم حسی شبیه مستی شراب را به دست آوریم.
چو نخل موم بر و بار ما ملایمت استچگونه سینه سپر پیش آفتاب کنیم؟
هوش مصنوعی: مثل درخت نخل، لطافت و گرمی ما به هم وابسته است. چگونه میتوانیم در برابر آفتاب سینه خود را سپر کنیم؟
چو موج بر صف دریا زنیم و خوش باشیمبه خویش کار چرا تنگ چون حباب کنیم؟
هوش مصنوعی: وقتی که همچون موج دریا حرکت کنیم و از زندگی لذت ببریم، چرا باید به مشکلات و سختیها فکر کنیم و خودمان را در تنگنا قرار دهیم، همانطور که حبابها به زودی میترکند؟
اگر نه خاطر روی تو در میان باشدز آه چشمه آیینه را سراب کنیم
هوش مصنوعی: اگر خاطره نگاه تو در ذهنم نباشد، به خاطر غم و اندوه، چشمهای که در آینه میبینم را به illusion تبدیل میکنیم.
بیاض گردن او گر به دست ما افتدچه بوسه های گلوسوز انتخاب کنیم!
هوش مصنوعی: اگر پوست سفید گردن او به دست ما بیفتد، چه بوسههای شیرینی که بر آن نمیزنیم!
کدام عیش به این عیش می رسد صائب؟که ما و دختر رز سیر ماهتاب کنیم
هوش مصنوعی: کدام لذت میتواند با این لذت برابری کند، وقتی که ما با دختر زیبای ماهتاب، از زندگی بهرهمند میشویم؟