غزل شمارهٔ ۵۷۸۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان درد و رنج‌های عاطفی خود می‌پردازد. او می‌گوید که هرگز نتوانسته است به طور صریح احساساتش را بیان کند و لب‌هایش از گفتن حقیقت بی‌مدعا هستند. در عین حال، او از زخم‌های عاطفی خود سخن می‌گوید و اینکه چطور از دردهایش تنها می‌تواند با لب‌هایش که به کلام کشیده می‌شود، سخن بگوید. شاعر به لزوم وفاداری به حقیقت اشاره می‌کند و می‌گوید که هرچند در ظاهر ممکن است دوگانگی‌هایی وجود داشته باشد، در باطن سخنش یکی است. او به حسرت‌هایش در بیان عشق و اشکالاتش در بیان عواطف می‌پردازد و بیان می‌کند که گاهی احساس می‌کند نمی‌تواند بی‌پرده شکایت کند. در نهایت، شاعر از عشق و ترانه‌هایی که جان می‌دهد، سخن می‌گوید و این عشق را به لب‌هایش می‌رساند که می‌توانند او را به حقیقت و وصال برسانند.
هرگز نشد به حرف غرض آشنا لبمآسوده است از دل بی مدعا لبم
هوش مصنوعی: هرگز نتوانستم به کسی که به دنبال هدف خاصی است اعتماد کنم، به همین دلیل دلم از کسانی که هیچگونه انتظاری ندارند، آرام است.
هر چند چو صدف ز گهر سینه ام پرستنتوان به تیغ ساختن از هم جدا لبم
هوش مصنوعی: با این که سینهام مانند صدف پر از جواهرات است، اما نمیتوانم به راحتی و با تیغ لبهایم را از هم جدا کنم.
آه مرا به رشته گوهر غلط کننداز دل ز بس که آبله چیده است تا لبم
هوش مصنوعی: آه من را مانند رشتهای از جواهرات میسازند و به هم متصل میکنند، زیرا به قدری درد و رنج کشیدهام که لبانم از غم و اندوه پر شدهاند.
منت خدای را که یکی بود حرف منهر چند شد به عالم صورت دو تا لبم
هوش مصنوعی: سپاسگزاری از خداوند را بجا میآورم که تنها یک سخن دارم، هرچند که در ظاهر و در دنیا شاید از دو لب بیان شود.
تبخاله ها به ناله درآیند چون جرساز درد چون شود به فغان آشنا لبم
هوش مصنوعی: اگر تب و بیماری بر من غلبه کند، نالههایم مانند صدای زنگی که از درد به صدا درمیآید، به گوش همه خواهد رسید و من به فریاد خواهم آمد.
چون گل مگر ز زخم سراپا دهن شومکی می کند به حرف شکایت وفا لبم؟
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم مانند گل از درد و زخم‌های دل به سخن بیایم؟ وقتی که وفا بر لبانم خاموش است و نمیتوانم از شکایتم بگویم؟
چون اهل دل گشاد من از حرف حق بودآن غنچه نیستم که گشاید هوا لبم
هوش مصنوعی: چون کسانی که با دل و جان به حقیقتها توجه دارند، من هم از گفتن حقیقت ترسی ندارم. من مانند آن غنچهای نیستم که فقط با وزش باد باز شود و به راحتی خود را نشان دهد.
دایم ز گریه گرچه مرا چشم و دل پرستاز ناله همچو کاسه خالی لبا لبم
هوش مصنوعی: هرچند که چشمانم از گریه پر است و قلبم نیز دلتنگی دارد، اما مثل کاسهای خالی، لبهایم فقط صدای ناله میکنند.
از بس ز لب گشودن بیجا گزیده شدلرزد به خود ز گفتن حرف بجا لبم
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه به طور نادرست و بیدلیل زیاد صحبت کردم، حالا وقتی که صحبت میکنم، لبانم در ترس و اضطراب لرزیده می‌شود.
این چاشنی که قسمت من شد زخامشیمشکل که بعد ازین شود از هم جدا لبم
هوش مصنوعی: این بخشی که به من تعلق گرفت، از سکوت و آرامش به وجود آمده و به نظر میرسد که بعد از این باعث جدایی و دوری من خواهد شد.
رنگ شکسته کم ز زبان شکسته نیستاز ضعف، حال من نکند گر ادا لبم
هوش مصنوعی: شکستگی رنگ از نقص زبان کمتر نیست. از ضعف خودم نکند که لبهایم بیحرکت بمانند.
گر خون شود ز تنگدلیها، نمی بردچون غنچه التجا به نسیم صبا لبم
هوش مصنوعی: اگر از دل تنگ و ناراحت خونم هم بریزد، همچون غنچهای که به نسیم صبحانه خواهش نمیکند، زبانم چیزی نمیگوید.
جان می دهد ترانه من اهل عشق راصائب به لعل یار رسیده است تا لبم
هوش مصنوعی: عشق من به اندازهای عمیق و زنده است که جانم را فدای آن میکنم. اکنون به خوشحالی به محبوبم رسیدهام و این شادی به گونهای است که لبهایم را شیرین می‌کند.