غزل شمارهٔ ۵۸۶۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان احساس خستگی و انزوا پرداخته است. او از کناره‌گیری خود از دنیا و محبوبیت‌ها سخن می‌گوید و به دشواری‌هایی که در زندگی با آن‌ها مواجه شده اشاره می‌کند. او از جایی می‌گوید که برای آرامش و قناعت به آنجا پناه برده و از شراب و میگساری دوری کرده است. همچنین به تلخی‌های زندگی و غربت اشاره کرده و به یادآوری ایام سختی می‌پردازد که از نصیحت‌ها و تجارب کمی به دست آمده، بهره‌مند شده است. در نهایت، شاعر با احساس شکست و بی‌حاصلی در زندگی، به تلاش‌های خود در این مسیر اشاره می‌کند، و همه این موارد نشانه‌ای از جستجوی صلح در دنیای آشفته و پر از درد و رنج است.
ما رخت خود به گوشه عزلت کشیده ایمدست از پیاله، پای ز صحبت کشیده ایم
هوش مصنوعی: ما برای خود گوشهای آرام و بیخبر از دنیا ایجاد کردهایم و دیگر به می نوشیدن و جمعهای دوستانه علاقهای نداریم.
مشکل به تازیانه محشر روان شودپایی که ما به دامن عزلت کشیده ایم
هوش مصنوعی: مشکلات و چالشها در قیامت و روز حساب به سراغ کسانی میآیند که ما در گوشهای از زندگی خود کنار نشستهایم و از حوادث دور شدهایم.
خون در دل نعیم بهشت برین کندمیلی که ما به دیده رغبت کشیده ایم
هوش مصنوعی: خون در دل نعیم بهشت حسرتی ایجاد می‌کند که ما با آرزوی دیدن آن به آنجا نگاه میکنیم.
در دانه خوشه ای شده هر خوشه خرمنیتا خویش را به ملک قناعت کشیده ایم
هوش مصنوعی: هر خوشه گندم در دانهای شکل گرفته و به گونهای است که ما به آنچه داریم راضی شدهایم و به زندگی ساده و بیادعا در ملک خود قناعت کردهایم.
گام نهنگ ساحل مقصود ما شده استاز بس که چار موجه کثرت کشیده ایم
هوش مصنوعی: ما مدتهاست که تحت تأثیر مشکلات و چالشهای فراوان قرار گرفتهایم و حالا به جایی رسیدهایم که نهنگها نیز نمیتوانند ما را بیشتر از این از هدفمان دور کنند.
گشته است توتیای قلم استخوان ماتا سرمه ای به چشم بصیرت کشیده ایم
هوش مصنوعی: چشم بصیرت ما پر از تجربه و دانایی شده است، به گونهای که هر آنچه نوشتهایم به ما کمک کرده تا به عمق مسائل پی ببریم.
گردیده است سیلی صرصر به شمع مادامان هر که را به شفاعت کشیده ایم
هوش مصنوعی: باد سرد و خشن، شمع ما را خاموش کرده و هر کسی را که با دعا و کمک خود به سمت ما آوردهایم، در دامن خود میکشد.
تا صبح رستخیز به دندان گزیدنی استدستی که ما ز دامن فرصت کشیده ایم
هوش مصنوعی: تا صبح قیامت، باید صبر کنیم و با دندان گزیدن به انتظار بنشینیم، زیرا ما از فرصتی که داشتیم، بهترین بهره را نبردیم.
صبح وطن به شیر برون آورد مگرزهری که ما ز تلخی غربت کشیده ایم
هوش مصنوعی: صبح وطن به شیره طبیعت و زندگی تازهای میآید، اما زهر تلخی که ما در غربت چشیدهایم هنوز در خاطرمان باقی مانده است.
گردیده است آب دل ما ز تشنگیتا قطره ای ز ابر مروت کشیده ایم
هوش مصنوعی: به خاطر تشنگی، دل ما از آب خالی شده و تا این حد دلمردهایم که تنها یک قطره از باران مهربانی را از آسمان انتظار داریم.
آسان نگشته است به آهنگ، ساز مایک عمر گوشمال نصیحت کشیده ایم
هوش مصنوعی: زندگی ما با تلاش و سختی طی شده است و به آسانی به نتایج مطلوب نرسیدهایم. ما سالها به نصیحت‌ها و راهنماییها گوش دادهایم و از آن‌ها درس گرفتهایم.
بوده است گوشه دل خود در جهان خاکجایی که ما نفس به فراغت کشیده ایم
هوش مصنوعی: در دل ما مکانی وجود داشته که در آن به آرامش و راحتی نفس کشیدهایم، جایی که در این دنیای خاکی قرار دارد.
صائب چو سرو و بید ز بی حاصلی مدامدر باغ روزگار خجالت کشیده ایم
هوش مصنوعی: صائب، مانند سرو و بید که در بی‌حاصلی همیشگی در باغ روزگار زندگی میکنند، همواره شرمنده و ناراحتیم.