غزل شمارهٔ ۵۸۷۸
هوش مصنوعی: شاعر به توصیف تلاش‌های بی‌نتیجه انسان در مسیر زندگی می‌پردازد. او بیان می‌کند که تا زمانی که وابستگی به جسم و دنیای مادی وجود دارد، نمی‌توان به مقاصد روحانی و حماسی دست یافت. در این مسیر، انسان به باطل می‌رسد و از حقیقت دور می‌شود. همچنین، اشاره می‌کند که استقامت و شتابزدگی در دستیابی به اهداف، بی‌فایده است و در این میان، درد و رنج قابل توجه است. در نهایت، تأکید می‌شود که با وجود کوشش‌ها، انسان نمی‌تواند به هدف اصلی‌اش برسد و به نوعی از طبیعت و واقعیت‌ها غفلت می‌کند.
در کوی جان به قطع مراحل نمی‌رسیمتا گرد جسم هست به منزل نمی‌رسیم
هوش مصنوعی: برای رسیدن به مقصد اصلی خود که همان حقیقت و معنای عمیق زندگی است، باید از مراحل و ظواهر دنیوی بگذریم. تا زمانی که درگیر جسم و مادیات باشیم، به این منزل مقصود دست نخواهیم یافت.
نه دین ما به جا و نه دنیای ما تماماز حق گذشته‌ایم و به باطل نمی‌رسیم
هوش مصنوعی: نه باورهای ما درست است و نه زندگیمان کامل؛ ما از حقیقت گذر کردهایم و به دروغ نمی‌رسیم.
در دست و پا زدن گرو از موج می‌بریمدانسته‌ایم اگرچه به ساحل نمی‌رسیم
هوش مصنوعی: ما تلاش میکنیم و در برابر مشکلات با اراده پیش میرویم، حتی اگر به هدف نهایی خود نرسیم.
کار شتابکار به پایان نمی‌رسداین است اگر شتاب، به منزل نمی‌رسیم
هوش مصنوعی: اگر در کارها با عجله و شتاب حرکت کنیم، به نتیجه نخواهیم رسید و به هدف نهایی نمی‌رسیم.
خونی که بود در تن ما، سوخت چون نفسوز بخت بد هنوز به قاتل نمی‌رسیم
هوش مصنوعی: خونی که در بدن ما بود، پس از سوختن مانند نفس از بین رفته و با وجود بخت بدی که داریم، هنوز به قاتل خود نمیتوانیم برسیم.
دست کرم ز رشته تسبیح برده‌ایمروزی نمی‌رود که به صد دل نمی‌رسیم
هوش مصنوعی: ما دست خود را از زنجیرهی یاد خدا کوتاه کردهایم و هر روز به گونهای است که به صد دل شاد نمیشویم.
زین سان که موج حادثه دنبال ما گرفتچون کشتی حباب به ساحل نمی‌رسیم
هوش مصنوعی: اینگونه که حوادث و مشکلات ما را تعقیب میکنند، مانند کشتیای که از حباب ساخته شده، نمیتوانیم به ساحل امن برسیم.
صائب درین محیط که هر قطره واصل استما در خود از طبیعت کاهل نمی‌رسیم
هوش مصنوعی: در این فضای که هر چیز به هم مرتبط است، ما به دلیل تنبلی از ویژگیهای طبیعی خودمان دور ماندهایم.