غزل شمارهٔ ۵۹۲۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به قطع پیوندها و روابط عاطفی و دلبستگی‌ها اشاره می‌کند. او خود را به عنوان یک کودک یتیم توصیف می‌کند که از منبع محبت و عشق جدا شده است. شاعر از ترک نوشیدنی‌ها و لذت‌ها سخن می‌گوید و به درد و غم ناشی از این جدایی‌ها اشاره می‌کند. او حسرت و افسوس را در دل خود احساس می‌کند و نشان می‌دهد که این جدایی‌ها بدون دلیل و فایده بوده است. در نهایت، او به بی‌مفهومی این جدایی‌ها اشاره کرده و از عشق و پیوندهای گسیخته‌اش ابراز ناراحتی می‌کند.
سررشته مهر از می بیباک بریدیمبی دردسر از سلسله تاک بریدیم
هوش مصنوعی: ما با دلیری و بدون هیچ زحمتی ارتباط محبت را از نوشیدن می قطع کردیم و به راحتی از درخت انگور جدا شدیم.
چون طفل یتیمی که ببرند ز شیرشاز دختر رز این دل غمناک بریدیم
هوش مصنوعی: مانند کودکی یتیم که شیری از او گرفته میشود، دل غمگین ما از دختر رز جدا شده است.
تا چند به یک حال کسی را نگذارند؟از باده گذشتیم (و) ز تریاک بریدیم
هوش مصنوعی: چقدر میتوان یک نفر را به یک حالت مشخص نگه داشت؟ ما از شر باده و تریاک گذشتهایم و دیگر به آنها نیازی نداریم.
در سینه ز غیرت قدم آه شکستیمسر رشته پیوند ز افلاک بریدیم
هوش مصنوعی: در دل ما به خاطر غیرت و شجاعت، قدمی برداشتیم و با شکستهای خود، ارتباطمان را از آسمانها قطع کردیم.
این گریه تلخ (و) رخ کاهی ثمر (چیست)نه رنگ شراب و نه رگ تاک بریدیم
هوش مصنوعی: این گریه تلخ و چهره بیروح چه معنایی دارد؟ نه این که نشانهای از شراب باشد و نه نشانهای از قطع رگهای تاک.
بر دوش نیفکنده به تاراج فنا رفتهر جامه که از اطلس افلاک بریدیم
هوش مصنوعی: هر چیزی که به دست آوردیم و به دنیا تعلق داشت، در برابر مرگ و فنا از دست رفت. هر پوششی که از زیباییهای آسمانی بر دوش داشتیم، از میان رفت.
بس گریه افسوس که دنباله رو اوستدر غورگی این خوشه که از تاک بریدیم
هوش مصنوعی: بسیار گریههای حسرتآور کردیم که ما همچنان به دنبال او هستیم، در عمق این خوشهای که از شاخهاش جدا کردیم.
از عشق گسستیم به صد خامی آغازصائب چه عبث خوشه ای از تاک بریدیم
هوش مصنوعی: ما به خاطر نادانی و بیتجربگی از عشق خود فاصله گرفتیم. صائب می‌گوید که چه بیفایده است که فقط بخشی از خوشهای را از درخت انگور جدا کنیم، در حالی که ما تمام آن را رها کردیم.