غزل شمارهٔ ۶۱۱۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به تضادهای درونی و خارجی گریزی می‌زند. او می‌گوید که آوازهایی که از بیرون به گوشش می‌رسد، نمی‌تواند به عمق وجودش نفوذ کند. مانند حلقه‌ای که به دورش است، احساسات و تجربیاتش را در آغوش نمی‌گیرد. او به آرامش درونی‌اش اشاره می‌کند و خود را به شراب کهنه‌ای تشبیه می‌کند که آرام است، اما در حقیقت درونش غوغایی وجود دارد.
شاعر از قدرت و استقامتش سخن می‌گوید، اما در عین حال با دلی نرم و آسیب‌پذیر روبروست. حس می‌کند که دشمنانش از قدرت و هیبتش بترسند، اما درونش رازهای پنهانی دارد. جنونش روز به روز افزایش می‌یابد و ارتباطی با کودکانه‌اش برقرار می‌کند. در نهایت، او از دلشکسته‌گی و غم ناشی از زندگی یاد می‌کند که شیرینی‌ها را با تلخی‌های زندگی درهم آمیخته است.
چند آواز تو از بیرون رباید هوش من؟ره نیابد دردرون چون حلقه در گوش من
هوش مصنوعی: چند بار صدای تو میتواند ذهن مرا به خود مشغول کند؟ این صدا نمی‌تواند به عمق وجودم راه پیدا کند، مثل حلقه‌ای که فقط در گوشم میچرخد.
در میان سرو، قمری دست خود را حلقه کردچند باشد حلقه بیرون در آغوش من؟
هوش مصنوعی: در میان درختان سرو، قمری دست خود را حلقه کرد. حالا چند بار حلقهاش را بیرون از آغوش من میکنی؟
چون شراب کهنه ام آسوده در مینا، ولیمی نماید خویش را در کاسه سر، جوش من
هوش مصنوعی: من مانند شراب کهنه‌ای هستم که در گلابی قرار گرفتهام و احساس آرامش میکنم، اما با این حال، هیجان و شور درونم به وضوح نمایان است.
کوه را از بردباری گرچه بر سر می نهمسایه دست نوازش برنتابد دوش من
هوش مصنوعی: با وجود اینکه من به کوه صبر و استقامت میبخشم و بر آن سایه نوازش میافکنم، اما نمی‌تواند بار سنگین مشکلاتم را تحمل کند.
دشمنان را می شود از هیبت من دل دو نیمجوهر تیغ دو دم دارد لب خاموش من
هوش مصنوعی: دشمنان را از ظاهر و هیبت من میتوان به ترس انداخت، چرا که قدرت و تأثیر من در کلام نداشتن و سکوت من نهفته است. مانند تیغی دو لبه که اگرچه خاموش است، اما بسیار خطرناک و مؤثر است.
بیش می گردد جنون من ز سنگ کودکاننیستم بحری که از لنگر نشیند جوش من
هوش مصنوعی: جنون من به شدت زیادتر میشود، چون من مانند کودکان نیستم که از سنگ خصوصی برخوردار باشند، بلکه به مانند دریا هستم که هرگز آرام نمی‌گیرد و همیشه در حال تلاطم است.
چون شکرخندی دهد رو، می شوم صائب غمیننیش چون زنبور در دنبال دارد نوش من
هوش مصنوعی: وقتی کسی با لبخند شیرینی به من نگاه می‌کند، احساس غم میکنم، مثل زنبوری که در جستجوی شهد است.