غزل شمارهٔ ۶۳۴۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساسات عمیق و دردهای عاشقانه است. شاعر از احساس سوختگی و آرزو برای روشن شدن ستاره‌اش صحبت می‌کند. او به اندوه خود اشاره می‌کند که از دوران کودکی و اشک‌بازی‌هایش ناشی می‌شود. شاعر از سنگ‌دلی معشوقش گله می‌کند و می‌خواهد که او را نبیند تا درد و رنجش بیشتر نشود. همچنین به خطرها و موانع موجود در زندگی اشاره دارد و از سختی‌های محبت و آرزوهای تحقق نیافته گلایه می‌کند. در نهایت، شاعر از زیبایی و نور ماه سخن می‌گوید و می‌فهماند که برای او نیازی به روشنی بیرونی ندارد، چون دلش خود نورانی است.
اگر به سوخته جانی رسد شراره منامید هست که روشن شود ستاره من
هوش مصنوعی: اگر آتشی به دل کسی برسد، امیدوارم که ستاره من نیز روشن شود.
به گریه ربط من امروز نیست، کز طفلیز اشک، تخت روان بود گاهواره من
هوش مصنوعی: امروز به گریه من هیچ ارتباطی ندارد، زیرا از زمان کودکیام تخت خواب من همیشه پر از اشک بود.
میا به دیدنم ای سنگدل برای خداکه خون شود جگر سنگ از نظاره من
هوش مصنوعی: به خاطر خدا به دیدنم نیا تا اینکه دل سنگی هم از دیدن من به درد بیاید و خون بریزد.
ز سقف پست خطرهاست سربلندان رامگر پیاده شود همت سواره من
هوش مصنوعی: خطرات تنها بر سر آدمهای بلندمرتبه یا با قدرت وجود دارد، مگر اینکه کسانی که به دنبال موفقیت هستند، به نحو صحیح و با اراده قوی از آن بالاتر بروند.
نشد گشاده ز دل عقده ای مرا، هر چندز سبحه گرد برآورد استخاره من
هوش مصنوعی: دلی که پر از احساسات و دغدغههاست، هیچگاه نتوانسته آزاد و رها شود، حتی با دعاها و نیتهای خیر.
خراب می شوی، از پیش راه من برخیزکه کار سیل کند مستی گذاره من
هوش مصنوعی: از مسیر من کنار برو، چون تو در حال و هوای خراب و پریشان هستی و نیازی به این مستی و حال و هوای من داری.
به نور ماه مرا نیست حاجتی صائبکه پاره دل خویش است ماهپاره من
هوش مصنوعی: من به نور ماه نیازی ندارم، زیرا ماهپاره من همان پاره دل من است.