غزل شمارهٔ ۶۳۸۵
هوش مصنوعی: در این شعر، نویسنده به فردی توصیه می‌کند که از گفتن سخنان بیهوده و بی‌مزه پرهیز کند و تا جای ممکن درصدد پاکسازی روح و جان خود باشد. او به دوستی و ارتباط با دیگران اشاره می‌کند و به یادآوری لحظات تلخ زندگی می‌پردازد. همچنین بر ترک انتقام و کینه‌توزی تأکید می‌کند و به این نکته اشاره دارد که نباید به درد و رنج گرفتار شد. در نهایت، به زیبایی‌ها و لطافت‌های زندگی دعوت می‌کند و از شخص می‌خواهد که در تعامل با دیگران و محیط خود، دقت و احترام داشته باشد.
بیجا سخن چو طوطی شکرشکن مکنآیینه گر به حرف درآید سخن مکن
هوش مصنوعی: هرگز بیدلیل و بیفکر صحبت نکن، مانند طوطی که فقط حرف میزند و شیرینی کلامش بیمعناست. اگر آیینه به سخن بیافتد، یعنی اگر خودت را در آینه ببینی و بازگو کنی، بهتر است که سکوت کنی.
تا ممکن است جامه احرام ساختندستار صبح را کفن خویشتن مکن
هوش مصنوعی: هرگز به فکر نکن که برای خودت زینتی بسازی که آخرش به آراستن دستار صبح و در پایان به مانند کفن برای خودت تبدیل شود.
پیوند دوستی ببر از سرو قامتانروی زمین ز گریه حسرت چمن مکن
هوش مصنوعی: دوستی را با کسانی که قامت بلندی دارند برقرار کن و از حسرت چمن نگو.
در خون فتاد نان عقیق از تلاش نامبگذار نام را و سفر از یمن مکن
هوش مصنوعی: به خاطر تلاش و کوشش برای رسیدن به نام و اعتبار، ارزشهای معنوی و مادی را نباید فراموش کرد. همچنین نباید از مسیری که به سوی موفقیت و مقصد نهایی میبرد، دور شد.
قصری که از فروغ تجلی است زرنگاراز دود دل، سیاه چو بیت الحزن مکن
هوش مصنوعی: کاخی که از نور تابش و درخشندگی ساخته شده، در نتیجه غم و اندوه قلبی، تاریک و غمانگیز شده است. نگذار چنین حالتی به وجود آید.
از پا درآر دشمن خود را و خاک شودر انتقام پیروی کوهکن مکن
هوش مصنوعی: دشمن خود را شکست بده و به خاطر انتقام، خودت را نابود نکن. مانند کوهکن، هرگز خود را در این راه از پا نینداز.
در دیده ستاره نمک ریخت انتظارزین بیش در زمین غریبی وطن مکن
هوش مصنوعی: در چشمانت، ستارههایی از شوق و اشتیاق میدرخشند. دیگر بیشتر از این در این سرزمین غریب، انتظار نکش!
صائب حیا ز دیده نرگس به وام گیرگستاخ چشم باز به روی چمن مکن
هوش مصنوعی: نگران نباش و حیا نکن، چون گل نرگس هم به تو نگاه می‌کند. با شهامت و بدون ترس به دنیای زیبایی‌ها و چمنزار نگاه کن و خودت را آزاد بگذار.