غزل شمارهٔ ۶۳۹۳ - صائب

دلدار رفت و برد دل خاکسار منیکبار شد ز دست کند و شکار من

رفتی و رفت با تو دل بی قرار منیکبار شد تهی ز دو گوهر کنار من

می بود سهل کار دل غم کشیده امبودی به جای خویش اگر غمگسار من

واحسرتا که چون گل رعنا به باد رفتدر یک نفس خزان من و نوبهار من

از نیم جان من به چه تقصیر دست داشت؟شوخی که برد صبر و شکیب و قرار من

باری مرا به داغ جدایی چو سوختیغافل مشو ز حال دل داغدار من

صبری که بود پشت امیدم ازو به کوهدر روزگار هجر نیامد به کار من

باغ و بهار من ز جهان دامن تو بوددیگر به دامن که نشیند غبار من؟

آیا بود به گریه شادی بدل شوداین گریه های تلخ شب انتظار من؟

صائب ترانه ای که بشوید ز دل غبارامروز نیست جز سخن آبدار من