غزل شمارهٔ ۶۴۱۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات پاک و بی‌کینه شاعر می‌پردازد. شاعر از زیبایی دل و سینه‌اش می‌گوید که بدون دشمنی در نظر می‌آید. او همچنین به تمایل خود به حقیقت و سادگی اشاره می‌کند و می‌گوید که اگرچه دیگران در خودپرستی غرق شده‌اند، او به دنبال عشق و محبت است. شاعر همچنین به زیبایی و تأثیر خط و کلام خود اشاره می‌کند و اینکه اگر قدرتش را به درستی به کار گیرد، می‌تواند جهان را روشن کند. در نهایت، او از وضعیت زمانه‌اش شکایت می‌کند و اشاره می‌کند که کمتر کسی از بزرگان باقی مانده‌اند که دل‌های زنده و شاداب داشته باشند.
ما از صفای سینه بی کینه بر زمینمالیده ایم چهره آیینه بر زمین
هوش مصنوعی: ما با صفای دل و بدون کینه، چهرهی خود را بر زمین گذاشتهایم و آن را مانند آیینه صاف و درخشان کردهایم.
از راه خلق مطلب ما خار چیدن استگر می کشیم خرقه پشمینه بر زمین
هوش مصنوعی: ما در تلاشیم تا از مشکلات و سختیهای زندگی درس بگیریم و به آنها توجه کنیم. اگر گاهی هم ناچاری به دوری از مادیات داشته باشیم و خود را از زرق و برق دنیوی جدا کنیم، تنها به خاطر این است که بر روی زمین بیفتیم و به معانی عمیقتری از زندگی دست یابیم.
آن خودپرست اگر نه گرفتار خود شده استاز دست چون نمی نهد آیینه بر زمین؟
هوش مصنوعی: این شخص خودخواه اگر دچار خودش نشده است، پس چرا نمیتواند آینه را بر زمین بگذارد و از خود فاصله بگیرد؟
می گشتمش چو کعبه به اخلاص گردسرمی یافتم اگر دل بی کینه بر زمین
هوش مصنوعی: من در جستجوی او همچون کعبه به دور خود میچرخیدم و اگر دلی بدون کینه بر روی زمین مییافتم، به او نزدیک میشدم.
در وصف خط او نرسد پای کلک منچون پای کودکان شب آدینه بر زمین
هوش مصنوعی: خط او آنقدر زیبا و دلانگیز است که نوشتن من به پای آن نمیرسد، مانند کودکان که در شبهای جمعه روی زمین بازی میکنند.
عالم فروز گردد اگر آه گرم مندریا نهد چو تشنه لبان سینه بر زمین
هوش مصنوعی: اگر آه سوزان من به دریا برسد، جهان نورانی میشود، همچون تشنه لبانی که سینهشان را به زمین میزنند.
صائب درین زمانه ز پیران زنده دلیک تن نمانده جز می دیرینه بر زمین
هوش مصنوعی: در این دوران، از میان کسانی که از تجربه و عمر زیاد برخوردارند، تنها یکی باقی نمانده که همچنان روحیهای شاداب و سرزنده داشته باشد و آن هم فقط بزرگترین نوشیدنی کهن است.