غزل شمارهٔ ۶۴۲۸
هوش مصنوعی: این شعر به دعوت به شادی، لذت از زندگی و دوری از غم و اندوه می‌پردازد. شاعر از جان و دل می‌خواهد برای لحظه‌ای هم که شده، از شراب و نی لذت ببرد و غم‌ها را فراموش کند. او تأکید می‌کند که باید از فرصت‌ها بهره برد و به دنبال شادی و طرب بود، به جای اینکه همواره به مشکلات و دردها فکر کنیم. در انتها، شاعر اشاره می‌کند که صدای دلنشین نی می‌تواند روح را تسکین دهد و همه را به توجه به زیبایی‌های زندگی دعوت می‌کند.
جانا که ترا گفت که ترک می و نی کن؟بردار لب از ساغر و خون در دل می کن
هوش مصنوعی: دلاوری، کی به تو گفته که از نوشیدن مِی و نواختن نی دست برداری؟ از جام ساقی بنوش و اشک را به دل خود بریز.
بر کشتی می نامه نی باد مرادستای مطرب کوتاه نفس، باد به نی کن
هوش مصنوعی: بر روی کشتی، بادی که آرزوی ماست میوزد، ای نوازنده با نفس کوتاه، آن باد را به نی تبدیل کن.
تا چند پی کبک به کهسار برآیی؟در پای خم امروز شکار بط می کن
هوش مصنوعی: تا چند وقت میخواهی به دنبال کبکها در کوهستان بگردی؟ امروز وقت آن است که در پای خم، شکار بط را انجام دهی.
تا روی کند عیش و طرب، پشت به خم دهتا پشت کند محنت و غم، روی به می کن
هوش مصنوعی: تا زمانی که خوشی و لذت به سراغت بیاید، از مشکلات و غمهایی که در پشت سر داری دور شو و به خوشیها بپرداز.
هان خضر، تو آب در میخانه بیفشانهان ای دم عیسی، تو هواداری نی کن
هوش مصنوعی: ای خضر، بیا و آب را در میخانه بریز، و ای دم عیسی، تو به کسی هواداری نکن.
یک جرعه بر این خاک سیه کاسه بیفشانقارونکده خاک پر از حاتم طی کن
هوش مصنوعی: یک نیاوش بر این زمین تاریک بپاشید، زیرا سرزمینی که به بندگان خوب و بزرگ چون حاتم طائی تعلق دارد، پر از نعمت و سخاوت است.
سنگ کف طفلان حشم زنگ برآوردبی درد، ز صحرای جنن روی به حی کن
هوش مصنوعی: کودکان بیدغدغه و بیغمی مثل سنگهایی که روی زمین هستند، به راحتی و بدون هیچ مشکلی صدا و زنگی را ایجاد میکنند. اما انسان باید از خیال و جنون دور شود و به سمت زندگی واقعی و پر جنب و جوش برود.
صائب همه کس گوش به فریاد تو داردیک ناله جانسوز درین بزم چو نی کن
هوش مصنوعی: همه افراد در این جمع به صدای تو گوش میدهند، پس مانند نی یک ناله عمیق و دلسوز سر بده.