غزل شمارهٔ ۶۴۴۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذبه یار و تاثیر او بر دل و احساسات شاعر است. شاعر از روشنایی چهره محبوب سخن می‌گوید که دل‌ها را روشن و آیینه‌ها را از زنگار می‌زداید. زیبایی یار به گونه‌ای است که حس شرم و حیا را تبدیل به نور می‌کند و شراب لعل رنگ رخسار اوست. در این شعر، محبوب به کوهی تمکین تشبیه شده که صدای فغان را خاموش کرده است. حرکات او به قدری دل‌فریب است که هر اثر و ردپایی از او ارزشمند و گرانبها به نظر می‌رسد. شاعر به یاد یعقوب، در انتظار دیدار محبوب است و حسرت بر آنهایی دارد که بیدارند و نمی‌توانند در کنار او آرامش یابند. در نهایت، اشاره به ناله‌های دل‌تنگان و خاموشی بلبل‌ها در گلزار عشق، عمق غم و انتظار را نشان می‌دهد.
دیده روشن می شود از خط عنبر یار اومی برد زنگ از دل آیینه ها زنگار او
هوش مصنوعی: چشمها به خاطر خطّی که بر پیشانی محبوب است، روشن میشود و عشق او، غبار و کدورت دل‌ها را پاک می‌کند.
جامه فانوس گردد پرده شرم و حیابرفروزد از شراب لعل چون رخسار او
هوش مصنوعی: پوشش جامه مانند یک فانوس میشود و پردهای از خجالت و حیا را به وجود میآورد، در حالی که شراب سرخ همچون صورت او، نورانی و درخشان است.
کوه تمکینش زبان بند فغان ها گشته استبرنمی آید صدا از کبک در کهسار او
هوش مصنوعی: کوه با زیبایی و عظمت خود، همه ناله و فریادها را خاموش کرده و صدای کبکها هم در سکوت کوهستان او به گوش نمیرسد.
از خرامش بس که کیفیت تراوش می کندنقش پا رطل گران می گردد از رفتار او
هوش مصنوعی: از زیبایی و شیوهی راه رفتن او، آنقدر جاذبه و جذابیت ساطع میشود که هر قدمش چنان تاثیرگذاری دارد که گویی باری سنگین از خود به جا میگذارد.
ما به بوی پیرهن کردیم چون یعقوب صلحوقت چشمی خوش که روشن گردد از دیدار او
هوش مصنوعی: ما به یاد بوی پیراهن یعقوب، آنقدر دلتنگ و به اشتیاقیم که چشمانمان همچون او روشن شود و از دیدار معشوق سرشار از خوشحالی گردد.
بستر آرام پروانه است خواب روز شمعوای بر آن کس که بیدارست دایم یار او
هوش مصنوعی: پروانه در بستر آرام خوابیده و شمع در حال سوختن است. آه بر کسی که همیشه بیدار است و یار او نیز همیشه بیدار میماند.
هر که دارد ناله ای، صائب در آن کو محرم استبلبل خاموش را ره نیست در گلزار او
هوش مصنوعی: هر کسی که در دلش غمی دارد، در نزد صائب کسی نیست که او را درک کند و بفهمد. بلبل خاموش، که صدای خود را پنهان کرده، نمیتواند در باغی که او پر از گل است و شادابی می‌کند، راهی پیدا کند.