غزل شمارهٔ ۶۵۲۲ - صائب

زبان چو پسته شود سبز در دهن بی توگره چو نقطه شود رشته سخن بی تو

نفس گسسته چو تیری که از کمان بجهدبرون ز خانه دود شمع انجمن بی تو

صدف ز دوری گوهر، چمن ز رفتن گلچنان به خاک برابر نشد که من بی تو

بیا و صلح ده این همدمان دیرین راکه همچو روغن و آبند جان و تن بی تو

تو تا برون شده ای از چمن، ز لاله و گلهزار کاسه خون می خورد چمن بی تو

دگر چه طرف ز ایام می توان بستن؟که صبح عید کند جلوه کفن بی تو

شود ز شیشه خالی خمار می افزونغبار دیده فزاید ز پیرهن بی تو

کجا رسد به تو پیغام ناتوانی من؟که تا رسیدن لب، خون شود سخن بی تو

تو رفته ای به غریبی و از پریشانیشده است شام غریبان مرا وطن بی تو

تبسم تو بود باغ دلگشای چمنچو غنچه سر به گریبان کشد چمن بی تو

به روی گرم تو ای نوبهار حسن قسمکه شد فسرده دل صائب از سخن بی تو