غزل شمارهٔ ۶۵۴۴
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و زیبایی خداوندی اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که هیچ گوشه‌ای از عالم نیست که نغمه‌های الهی در آن نباشد و همه جا پر از وجود اوست. کائنات همه گدای محبت او هستند و هیچ آفریده‌ای نمی‌تواند مقام او را بشناسد. شاعر به عظمت و سخاوت خداوند اشاره کرده و بیان می‌کند که هر گل و خار در ستایش او هستند. همچنین، او از ناچیز بودن انسان و خاک در مقابل عظمت خداوند می‌گوید و اعتراف می‌کند که همه چیز برای اوست. شاعر در پایان اشاره می‌کند که جان و هستی خود را فدای عشق الهی می‌کند، زیرا هر چه دارد از اوست.
در هیچ پرده نیست، نباشد نوای توعالم پُر است از تو و خالی است جای تو
هوش مصنوعی: در هیچ گوشه‌ای صدای تو وجود ندارد، اما جهانی پر از توست و جایی برای تو خالی است.
هر چند کائنات گدای در تو اندیک آفریده نیست که داند سرای تو
هوش مصنوعی: با وجود اینکه تمام هستی و موجودات در خدمت تو هستند، هیچ یک از آفریدهها نمیتوانند به درستی خانه یا مقام تو را بشناسند.
تاج و کمر چو موج و حباب است ریختهدر هر کناره‌ای ز محیط سخای تو
هوش مصنوعی: تاج و کمر مانند موج و حباب هستند که در هر گوشه‌ای از دنیای generosity تو پخش شدهاند.
آیینه‌خانه‌ای است پر از آفتاب و ماهدامان خاک تیره ز موج صفای تو
هوش مصنوعی: آیینه، فضایی روشن و پراز نور است که مانند خانهای شامل تابش خورشید و نور ماه میباشد؛ و در مقابل، زمین تیره و تار است که تحت تأثیر زیبایی و پاکی تو قرار دارد.
هر غنچه را ز حمد تو جزوی است در بغلهر خار می‌کُند به زبانی ثنای تو
هوش مصنوعی: هر جوانهای که به شکرگزاری تو اشاره دارد، در دل خود رازی دارد، حتی خارها نیز به طور خاصی تو را ستایش میکنند.
یک قطره اشک سوخته، یک مهره گِل استدریا و کان نظر به محیط سخای تو
هوش مصنوعی: یک قطره اشک سوخته مانند یک دانه گل در دریا است و نگاه به اطراف generosity تو را مینمایاند.
خاک سیه به کاسه نمرود می‌کندهر پشه‌ای که بال زند در هوای تو
هوش مصنوعی: هر پشه‌ای که پرواز می‌کند در فضای تو، خاک سیاه را در کاسه نمرود میریزد.
در مشت خاک من چه بود لایق نثار؟هم از تو جان ستانم و سازم فدای تو
هوش مصنوعی: در دست من چیزی از خاک چه ارزشی دارد که بتوانم آن را تقدیم کنم؟ من فقط جان خود را از تو میگیرم و برای تو فدای تو میشوم.
عام است التفات کهن خرقه عقولتشریف عشق تا به که بخشد عطای تو
هوش مصنوعی: عقلهای قدیمی همواره در حال جستوجو هستند که چه کسی لایق عشق است و کیست که میتواند از لطف و عطای تو بهرهمند شود.
غیر از نیاز و عجز که در کشور تو نیستاین مشت خاک تیره چه دارد سزای تو؟
هوش مصنوعی: این خاک تیره جز نیاز و ناتوانی چیز دیگری برای تو ندارد. پس چه چیزی در این زمین برای تو ارزشمند است؟
عمر ابد که خضر بود سایه پرورشسروی است پست بر لب آب بقای تو
هوش مصنوعی: عمر جاودانی که خضر (شخصیتی اسطورهای که به جاودانگی مشهور است) داشت، مانند سایهای است که در کنار آب، سروی کوچک و پست را پرورش میدهد. منظور این است که زندگی و بقای تو چقدر ارزشمند و بالاتر از آن است که با عمر ابدی کسی مقایسه شود.
صائب چه ذره است و چه دارد فدا کند؟ای صد هزار جان مقدس فدای تو
هوش مصنوعی: شاعر در اینجا به خودخواهی و کمارزشی خود اشاره می‌کند و از عشق و احترامش به محبوب سخن می‌گوید. او با تاکید بر این که چیز مهمی برای فدا کردن ندارد، احساس خود را نسبت به محبوبی که ارزشش را بسیار بالا میداند، ابراز می‌کند. در واقع، او در این عبارت می‌گوید که با وجود اینکه هیچ چیز ارزشمندی ندارد، آماده است جانهای زیادی را به خاطر محبوبش قربانی کند.