غزل شمارهٔ ۶۵۸۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف حسی عمیق و دردناک نسبت به معشوقش پرداخته است. او به گرمای آهی که از معشوق می‌خیزد اشاره می‌کند و می‌گوید که چشمان معشوق اثر بیماری را بر جسم نازک او گذاشته است. با این حال، این بیماری، دلتنگی و آرزوی ملاقات معشوق را افزایش می‌دهد. شاعر به حالت خمار و درد مظلومان اشاره می‌کند و می‌گوید که معشوقش به نوعی درمانگر درد اوست، اما دردش به شدت عمیق و بی‌رحمانه است. در نهایت، او امیدوار است که ارتباطی با معشوق برقرار شود و از مسیحی یاد می‌کند که به امید شفا به سفر رفته است. شاعر از اینکه خبر سلامتی خود را از دست داده، ابراز ناراحتی می‌کند.
شنیدم آه گرمی با تو گستاخانه سرکردهبه جسم نازکت بیماری چشمت اثر کرده
هوش مصنوعی: شنیدم که با وجود لطافت بدنت، بیماری چشمانت به آن آسیب رسانده و آهی گرم و پرهیجان از تو برخاسته است.
گل رخسارت از دلسوزی تب آتشین گشتهملاقات لبت تبخاله را تنگ شکر کرده
هوش مصنوعی: چهره زیبای تو از عشق و دلسوزی به شدت داغ شده است، و وقتی که لبانت را میبینم، احساس میکنم گرمایی شیرین در وجودم جاری میشود.
خمار خون مظلومان که بی قیدانه می خوردیسر بی مهریت را آشنای دردسر کرده
هوش مصنوعی: نوشیدن سرمستی از خون بیگناهان، تو را که بیدردسر زندگی میکردی، با مشکلات و رنجها آشنا کرده است.
رگ دست ترا کز رشته جان است نازکترطبیب بی مروت بوسه گاه نیشتر کرده
هوش مصنوعی: دست تو که حیات و زندگیات به آن وابسته است، به قدری ظریف و حساس است که پزشک بیاحساس به راحتی آن را با تیغ جراحی میبرد.
به امیدی که با نبض تو دستی آشنا سازدمسیح از خانه خورشید آهنگ سفر کرده
هوش مصنوعی: امید دارم که ریتم وجود تو به من آشنایی ببخشد، در حالی که مسیح از سرزمین نور و تابش، به سفر میرود.
ترا صائب اگر پای عیادت هست خوش باشدکه ما را این خبر از هستی خود بی خبر کرده
هوش مصنوعی: اگر تو صائب عزیز، بخواهی به دیدن ما بیایی، با کمال میل خوشحال خواهیم شد. اما این را بدان که ما از وجود خود و حقیقت زندگیمان بیخبر شدهایم.