غزل شمارهٔ ۶۵۹۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حالتی عاطفی و عاشقانه است که شاعر از خداوند می‌خواهد تا به یاری او بیاید. شاعر از خدا درخواست می‌کند که زلف محبوب را به هم بریزد و چشم‌ها و دل او را به خود مشغول کند تا محبوب با خستگی دل او آشنا شود. او از خدا می‌خواهد که عشق او را چنان زنده کند که دلی از سنگ را نرم کند و محبتی واقعی برایش بیافریند. شاعر همچنین به مشکلات و حیرت‌های عاشقانه اشاره می‌کند و درخواست می‌کند که محبوب در دنیای او حضور یابد و به دردهایش رسیدگی کند. در نهایت، خواسته‌ی او این است که معشوق از او بی‌خبر نماند و نسبت به احوالش آگاه شود.
یارب آشفتگی زلف به دستارش دهچشم بیمار بگیر و دل بیمارش ده
هوش مصنوعی: ای خدا، به زلف آشفتهام رسیدگی کن و به چشمان دلشکستهام بنگر و مرهمی بر دل بیمارم بگذار.
تا به ما خسته دلان بهتر ازین پردازددلی از سنگ خدایا به پرستارش ده
هوش مصنوعی: برای ما که دلهای خستهای داریم، خدایا دلی از سنگ به کسی که میپرستد بده تا بهتر از این بر ما بگذرد.
چاک چون صبح کن از عشق گریبانش راسر چو خورشید به هر کوچه و بازارش ده
هوش مصنوعی: وقتی عشق در وجودش بیدار میشود، مانند صبحی روشن، دلش را از قید و بند رها کن و همچون آفتاب، در هر کوچه و بازار به درخشش و زندگی ادامه دهد.
از تهیدستی حیرت زدگان بی خبرستدستش از کار ببر راه به گلزارش ده
هوش مصنوعی: کسی که در فقر و ناداری به سر میبرد، نمیداند که چه بر سر او میآید. بنابراین، میتوان به او کمک کرد و راهی به سرسبزی و خوشبختی او فراهم کرد.
می برد سرکشی و ناز ز اندازه برونهمچو سرو از گره خاطر خود بارش ده
هوش مصنوعی: این بیت به بیان جلوهها و زیباییهای عاشقانه اشاره دارد. شاعر میگوید که زیبایی و نازهایی که از شخصی میبیند، به حدی است که فراتر از حد و مرزهای معمول است. این زیبایی همچون سرو بلندی است که از میان گرهها و مشکلات زندگی خود را بالا میکشد و بر همه چیز غلبه می‌کند. در واقع، شاعر از شنیدنیها و ویژگیهای مثبت شخصی سخن میگوید که قلبش را به تسخیر خود درآورده است و این عشق و زیبایی را ستایش می‌کند.
سرمه خواب ازان چشم سیه مست بشوشمع بالین ز دل و دیده بیدارش ده
هوش مصنوعی: برای این چشم سیاه مست، خواب را با سرمه بمال، و شمعی را در کنار بالین بگذار تا دل و چشمانش را بیدار کنی.
تا به خونابه کشان بهتر ازین پردازدچندی از خون جگر ساغر سرشارش ده
هوش مصنوعی: بهتر است که چندی از احساسات و دردهای عمیق خود بگوییم، تا دل ما با شادی و عشق پر شود.
تا مگر باخبر از صورت حالم گرددبه کف آیینه ای از حیرت دیدارش ده
هوش مصنوعی: به امید اینکه از حالت و وضعیت من باخبر شود، یک آئینه از حیرت دیدارش به من دهد.
آن بت سنگدل از پیچش ما بی خبرستپیچ و تابی به رگ و ریشه چو زنارش ده
هوش مصنوعی: آن معشوق سنگدل از درد و غم ما بی‌خبر است. ما همچنان در غصه و پیچ و تاب عشق او گرفتاریم.
نیست از سنگ دلم، ورنه دعا می کردمکز نکویان به خود ای عشق سروکارش ده
هوش مصنوعی: دل من به سختی سنگ نیست، در غیر این صورت دعا میکردم که ای عشق، از میان نیکان به من توجه کنی.
صائب این آن غزل مرشد روم است که گفتای خداوند یکی یار جفاکارش ده
هوش مصنوعی: این شعر به دنبال یاری است که به وی آسیب رسانده و شاعر به درگاه خداوند دعا می‌کند تا چنین یاری را به او بدهد. در واقع، این شاعر به وجود کسی فکر می‌کند که همواره برایش دردسرساز بوده و از خدا درخواست می‌کند تا چنین شخصی را به او عطا کند.