غزل شمارهٔ ۶۶۰۲
هوش مصنوعی: اشعار به بیان احساسات عمیق عشق و فقدان می‌پردازد. شاعر از رفتن محبوب و جدایی‌اش صحبت می‌کند و دو حالت را آرزو دارد: یکی اینکه محبوب در کنار او باشد و دیگری اینکه شرم و درد از بین برود. او به زیبایی به بهار و خزان اشاره می‌کند و از امیدش به حمایت محبوب در سختی‌ها می‌گوید. در نهایت، عشق او به محبوب به حدی عمیق است که حتی نام او بر زبانش جاری می‌شود.
ز رفتن تو ز جسم ضعیف جان رفتههمای از سر این مشت استخوان رفته
هوش مصنوعی: با رفتن تو، روحی که از بدن ناتوان من خارج شده، همچون پرندهای از این تودهٔ استخوان رفته است.
دو دولت است که یکبار آرزو دارمتو در کنار من و شرم از میان رفته
هوش مصنوعی: دو نوع خوشبختی وجود دارد که من تنها یک بار آرزو دارم آن را تجربه کنم: تو در کنارم باشی و هیچ گونه شرم و حجبی بین ما نباشد.
به نوبهار چنان غره ای که پنداریکه خار در قدم موسم خزان رفته
هوش مصنوعی: در بهار چنان مغروری که گویی در پای تو خارهای فصل پاییز نرفتهاند.
امید گوشه چشمم به دستگیری توستکه در رکاب تو از دست من عنان رفته
هوش مصنوعی: به انتظار کمک تو هستم و میدانم که در پی تو به حدی غرق در عشق و دنبال تو رفتهام که کنترل خود را از دست دادهام.
کلاه گوشه دودم به عرش ساییده استحدیث عشق تو هرگاه بر زبان رفته
هوش مصنوعی: کلاهم که به دوراه مانده، به آسمان سایه افکنده است و هرگاه صحبت از عشق تو می‌شود، این داستان در زبان جاری می‌شود.