غزل شمارهٔ ۶۶۴۶
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی جذابیت و تاثیرات عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر به نوعی انتقاد می‌کند که نباید به ظواهر دلخوش کرد، زیرا عشق و زیبایی می‌تواند دل را به خطر بیندازد. او اشاره می‌کند که با وجود نشانه‌های تقوی، چشمان مست و شیفته نمی‌توانند به راحتی از زیبایی بگریزند. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که عشق حقیقی و زیبایی عمیق‌تر از ظواهر است و هیچ چیزی نمی‌تواند جایگزین آن شود.
مباش از سخن سخت در شکست پیالهکه بهتر از ید بیضاست پشت دست پیاله
هوش مصنوعی: از بیان سخنان تند و سخت بپرهیز، چرا که شکستن یک پیاله به مراتب بهتر از ضربه زدن به آن با دست است.
هزار شیشه تقوی خورد به سنگ ملامتچو گرم عشوه شود چشم نیم مست پیاله
هوش مصنوعی: زمانی که چشم نیمه مست تحت تأثیر زیبایی و جذابیت قرار میگیرد، تمام زنجیرههای تقوا و پرهیزکاری که به سختی ساخته شدهاند، به راحتی میشکنند و از بین میروند.
چرا تراود ازو صد هزار سجده رنگین؟اگر صراحی می نیست پای بست پیاله
هوش مصنوعی: چرا از آن چهار صد هزار سجده زیبا و رنگارنگ برمیخیزد؟ اگر این شراب نمیبود، چرا باید پای پیاله به آن بسته میشد؟
ز هوش ناقص ما بیدلان چه کار گشاید؟که عقل می خورد امروز روی دست پیاله
هوش مصنوعی: از ذهن نارس ما افراد بیخبر چه تدبیری برمیآید؟ زیرا امروز عقل و خرد در دست پیاله (شراب) فرورفته است.
به غیر سینه صائب به هیچ جا ننشیندخدنگ غمزه چو بیرون جهد ز شست پیاله
هوش مصنوعی: غمزهای که از چشم فردی به سوی دیگری پرتاب میشود، تنها در دل عاشق مینشیند و هیچجا دیگر تأثیر نمیگذارد؛ مانند اینکه اگر پیالهای از دست برود، هیچ چیزی از آن نمیماند که در جایی دیگر باشد.