غزل شمارهٔ ۶۷۴۴
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به نقد جهانی می‌پردازد که انسان‌ها بدون آگاهی از خود در آن به زندگی مشغول‌اند. او به انسان‌ها توصیه می‌کند که از دنبال کردن دنیا و جاه‌طلبی دست بردارند و به عواقب کارهای خود بیندیشند. همچنین هشدار می‌دهد که اگر در پی راحتی و آسایش واقعی هستند، نباید از رهبری درست فاصله بگیرند. شاعر به انسان‌ها یادآوری می‌کند که دروغ و فریب می‌تواند آن‌ها را به خطر بیندازد و در نهایت سرنوشت آن‌ها را به آتش دوزخ سوق بدهد. او در نهایت انسان‌ها را دعوت می‌کند تا از قسمت خود راضی باشند و مانند خورشید درخشان به زندگی افراد دیگر کمک کنند، به جای اینکه فقط به فکر خود باشند.
تو آن هوش از کجا داری که از خود بی خبر گردی؟همان بهتر که خرج این جهان مختصر گردی
هوش مصنوعی: تو از کجا آنقدر هوش و ذکاوت داری که به خودت بیتوجه باشی؟ بهتر است که همین مقدار از زندگی دنیا را خرج کنی و به همین بسنده کنی.
به محض گفت نتوانی ز ارباب بصیرت شدز دنیا تا نپوشی چشم کی صاحب بصر گردی؟
هوش مصنوعی: به محض اینکه بگویی نمیتوانی، از طرف کسانی که بصیرت دارند، از دنیا دور میشوی. تا زمانی که چشمانت را نبندی، نمیتوانی به درک صحیحی دست پیدا کنی.
قدم بیرون منه از پیروی گر عافیت خواهیکه در دنبال داری صد بلا گر راهبر داری
هوش مصنوعی: اگر میخواهی در امنیت و آرامش باشی، نباید از پیروی دست بکشی. زیرا اگر به دنبال کسی بروی که راه را به تو نشان می‌دهد، ممکن است با مشکلات و بلاهایی روبرو شوی.
شود از چرب نرمی اژدها مار رگ گردنهمان بهتر که با این سخت رویان نیشتر گردی
هوش مصنوعی: اگر اژدها به نرمی و چربی خود ببالد، مار را به راحتی می‌تواند بر گردن خود ببندد. بهتر است که با این موجودات سخت و خشن، به روشی نرم و ملایم برخورد کنیم تا دچار آسیب نشویم.
ترا از آتش دوزخ کند فردا سپرداریگر از دست حمایت ناتوانان را سپر گردی
هوش مصنوعی: اگر فردا تو از آتش جهنم محافظت کنی، این به خاطر این است که امروز ناتوانان را حمایت کردهای.
چو هست از سفره قسمت ترانان جوین صائبچرا چون مهر تابان گرد عالم دربدر گردی؟
هوش مصنوعی: اگر قسمت و نصیب از سفرهی دنیا برای ترانان و خوشبختان است، ای صائب، چرا مانند خورشید درخشان، در میان تمام مشکلات و پریشانیها سرگردان هستی؟