غزل شمارهٔ ۶۷۷۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به مفهوم خاموشی و سکوت می‌پردازد. او بیان می‌کند که خاموشی مانند صدایی در ظرفی است که هیچ‌کس نمی‌تواند بر آن انگشت بگذارد. این خاموشی در واقع، فضیلت و جایگاهی در عالم دارد که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. او می‌گوید که در هر انجمن و جمعی، خاموشی به خودی خود صحبت‌هایی از نیک و بد ایجاد نمی‌کند و به نوعی نشان‌دهنده‌ی عمق تفکر و احساسات درونی افراد است. این خاموشی به مانند پسته‌ای بی‌مغز است که اگر کسی صحبت نکند، همچنان ارزش خود را حفظ می‌کند.
ازان پیچیده ام همچو صدا در ظرف خاموشیکه نتواند نهاد انگشت کس بر حرف خاموشی
هوش مصنوعی: من مانند صدایی هستم که در ظرفی خاموش پنهان شده و هیچ‌کس نمی‌تواند انگشتش را بر حرفهای خاموشی بگذارد.
نسازد سرمه آفاق شبگردی نفس گیرشکند چون صبحدم هر کس نفس را صرف خاموشی
هوش مصنوعی: وجود سرمه، نماد زیبایی و روشنایی، نمی‌تواند شب را تحمل کند، زیرا نفسهای سنگین شب باعث خستگی میشود. مانند صبح که هر کس نفس خود را صرف سکوت می‌کند.
ازان رزق صدف گردید فیض عالم بالاکه با آن دستگه دریا ندارد ظرف خاموشی
هوش مصنوعی: از آن چیزی که در دریای فیض و برکت وجود دارد، همچون مروارید در صدف بهرهمند شدهایم. این هدیه بزرگ از عالم بالاست و این در حالی است که هیچ ظرفی از سکوت و بیتحرکی نمی‌تواند آن را در بر گیرد.
همین بس فضل خاموشی که در هر انجمن باشدبه نیک و بد نیفتد بر زبانها حرف خاموشی
هوش مصنوعی: خاموشی دارای فضیلت و ارزشی است که در هر جمع و انجمنی، نمیگذارد سخنهای نیک و بد بر زبانها بیفتد.
بود چون پسته بی مغز، صائب باد در دستشنبندد از لب گفتار هر کس طرف خاموشی
هوش مصنوعی: اگر کسی مانند پسته بی مغز باشد، به این معنی که خالی و بدون محتواست، هیچ کس نمی‌تواند او را مجبور کند که سکوت کند یا چیزی بگوید. هر کسی حق دارد در سکوت بماند و به گفتار دیگران گوش دهد.