غزل شمارهٔ ۶۷۹۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جاذبه معشوق می‌پردازد و از تأثیر او بر دل و جانش صحبت می‌کند. او به گونه‌ای توصیف می‌کند که زیبایی معشوق مانند ماه و خورشید، احساسات و بلای عشق را در انسان‌ها به وجود می‌آورد. شاعر اشاره دارد که در عطش و کشش معشوق، مشکلات و تلخی‌های زندگی به فراموشی سپرده شده‌اند و زیبایی و جذابیت معشوق نسبت به دیگران بی‌نظیر است. در نهایت، شاعر از اثرگذاری معشوق بر زندگی خود و ارتباطش با اطرافیان صحبت می‌کند و به نوعی نشان‌دهنده وابستگی عمیق به عشق و زیبایی اوست.
تا ز رخسار چو مه پرده برانداخته‌ایسوز خورشید به جان قمر انداخته‌ای
هوش مصنوعی: چهرهات را مانند ماه از پس پرده بیرون آوردهای و با زیباییات آتش عشق را در دل قمر روشن کردهای.
در سراپای تو کم بود بلای دل و دین؟که ز خط طرح بلای دگر انداخته‌ای
هوش مصنوعی: آیا در تمامی وجود تو، هیچ مشکلی در عشق و ایمان وجود نداشت که حالا با خطی دیگر، درد و مشکل جدیدی به وجود آوردهای؟
دولت حسن تو وقت است شود پا به رکابکار ما را چه به وقت دگر انداخته‌ای؟
هوش مصنوعی: خوشبختی و سعادت تو در حال حاضر است، پس جدیتر به کار ما بپرداز و وقت را بیهوده تلف نکن.
تو که در خانه ز شوخی ننشینی هرگزرخت ما را چه ز منزل به در انداخته‌ای؟
هوش مصنوعی: تو که به شوخی نشستهای و در خانه نمیمانی، پس چرا لباس ما را از خانه بیرون انداخته‌ای؟
تلخ‌کامان تو از مور فزونند، چرامور خط را به طلسم شکر انداخته‌ای؟
هوش مصنوعی: افراد تلخکام و ناامید از مورچهها بیشترند، پس چرا آن مورچه برای تسکین دردشان به حالت طلسمآمیز شکر روی آورده است؟
گرچه در باغ تو گل بر سر هم می‌ریزدخار در دیده اهل نظر انداخته‌ای
هوش مصنوعی: هر چند در باغ تو گلهای زیبا وجود دارد و بر روی هم میریزد، اما تو با توجه به خاری که در نظر اهل بصیرت قرار دادهای، زیباییها را تحتالشعاع قرار دادهای.
نیست در باغ نهالی به برومندی توسایه را آخر و اول ثمر انداخته‌ای
هوش مصنوعی: در هیچ باغی درختی به اندازه تو سرسبز و پربار نیست؛ تو آخر و بهترین ثمر را به بار آوردهای.
شکوه از تلخی دریای مکافات مکنتو که چون سیل دوصد خانه برانداخته‌ای
هوش مصنوعی: از ناله و گلایه درباره عواقب تلخ اعمالت پرهیز کن، چرا که تو خود باعث ویرانی بسیاری از زندگیها هستی.
دل شب مجلس اغیار برافروخته‌ایکار صائب به دعای سحر انداخته‌ای
هوش مصنوعی: در دل شب، به خاطر دیگران، جشنی برپا کردهای و با دعا و نیایش در سحرگاه، کار و حال خود را بهبود بخشیدهای.