غزل شمارهٔ ۶۸۰۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج خود صحبت می‌کند و به کمک خواهی از خضر (نمادی از نجات و راهنمایی) می‌پردازد. او به مشکلات و ناکامی‌هایش اشاره می‌کند و از خواب آلودگی و بی‌تحرکی خود گله می‌کند. به احساس تنهایی و اندوه خود، به ویژه در مورد عشق و امید، پرداخته و از زخم‌های عاطفی و جسمی خویش یاد می‌کند. او در جستجوی مرهمی برای دردهایش است و از خار مغیلان (نمادی برای درد و زحمت) و مشکلات زندگی شکایت می‌کند. در نهایت، او به وضعیت وطنش و غم‌های مردم نیز اشاره می‌کند و از آن درد می‌کشد.
می گزد راحتم ای خار مغیلان مددیپایم از دست شد ای خضر بیابان مددی
هوش مصنوعی: ای خار مغیلان، به من رحم کن و کمک کن تا راحتتر از این وضعیت خارج شوم؛ چون پایم به شدت آسیب دیده و دیگر نمیتوانم پیش بروم، ای خضر بیابان، تو هم یاریام کن.
تا به کی خواب گران پنبه نهد در گوشم؟ای نوای جرس سلسله جنبان مددی
هوش مصنوعی: تا کی باید در خواب عمیق فرو بروم و متوجه نباشم؟ ای صدای جرس که حرکت را به همراه داری، به من کمک کن.
دانه ام خال رخ خاک شد از سوختگیچه گره گشته ای ای ابر بهاران مددی
هوش مصنوعی: من مانند دانهای که در خاک سوخته و سیاه شدهام، به حالت پریشان و غمگین درآمدهام. ای ابر بهاری، چرا چنین به من سختی میکنی و از من دوری؟ لطفاً کمک کن.
چند حنظل ز پر خویش خورد طوطی من؟ای به شیرین سخنی چون شکرستان مددی
هوش مصنوعی: طوطی من چند بار از تلخیهای زندگی خورده است؟ ای کسی که با گفتارت مانند شکر شیرین هستی، به من کمک کن.
گل خمیازه به صد رنگ برآمد ز خمارچه فرو رفته ای ای ساقی دوران مددی
هوش مصنوعی: گل با رنگهای مختلف به آرامی و با دلخوشی از خواب بیدار شده است. ای ساقی مهربان، تو که در این زمانه به ما کمک میکنی، چرا اینقدر غمگینی و در خود فرو رفتهای؟
دیگر از بهر چه روزست هواداری تودل من تنگ شد ای چاک گریبان مددی
هوش مصنوعی: دیگر برای چه روزهایی باید به tú دلبسته باشم، دل من دیگر طاقت ندارد. ای کسی که در دل من جای داری، کمکم کن.
چشم داغم به ته پنبه ز غم گشت سفیدنه ز الماس شد و نه ز نمکدان مددی
هوش مصنوعی: چشمهای اشکبارم به خاطر غم، به رنگ سفیدی درآمدند، نه به خاطر زیبایی الماس و نه به خاطر نمکدان.
زردرویی نتوان در صف محشر بردنخون من بر سر جوش است شهیدان مددی
هوش مصنوعی: هیچ کس نمیتواند با چهرهی زرد و بیمار در روز قیامت حاضر شود. خون من که به خاطر حق و عدالت ریخته شده، مانند جوشیدن اجتماعی از شهیدان، به استغاثه و کمک فرامیخواند.
زخم ناسور مرا مرهم مشک است علاجبه سر خود، بکن ای زلف پریشان مددی!
هوش مصنوعی: زخم عمیق و ناخوشایند من با عطر مشک درمان میشود. ای زلفهای آشفته، لطفاً به من کمک کن تا این درد را حل کنم!
چند پایم به ته سنگ نهد خواب گران؟سوختم سوختم ای خار مغیلان مددی
هوش مصنوعی: چند بار باید زیر سنگهای سنگین بروم؟ به مرگ میکشم، ای خار مغیلان، کمکم کن.
چند بی سرمه مشکین سوادت باشم؟می پرد چشم من ای خاک صفاهان مددی
هوش مصنوعی: چند بار میتوانم بدون سرمه به زیبایی چشمانت نگاه کنم؟ ای خاک صفه، مرا در این کار یاری کن.
خارخار وطنم نعل در آتش داردچشم دارم که کند شام غریبان مددی
هوش مصنوعی: وطن من پر از درد و رنج است، من چشم به راه روزی هستم که از ظلمت و غم خارج شویم و به کمک برسیم.