غزل شمارهٔ ۶۹۱۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و خوبی شخصی به نام حسن خط است که به تصویر آیات زیبا و داستان یوسف اشاره دارد. شاعر به درد و رنج‌های خود اشاره کرده و می‌گوید که این دردها در قالب سوالات رسمی نمی‌گنجند و تنها عشق می‌تواند تسلی‌بخش باشد. همچنین، شاعر از این می‌گوید که در روزی که او به بیان درد و دل خود پرداخته، هیچ نهایتی برای این دردها وجود نداشته است و حس می‌کند که زبانش قادر به ابراز کامل شکایت و احساساتش نیست.
ای حسن خط ز مصحف روی تو آیتیاز خوبی تو قصه یوسف حکایتی
هوش مصنوعی: ای حسن خط تو مانند آیات قرآن است و زیباییات داستان یوسف را روایت می‌کند.
درد کهن به پرسش رسمی نمی رودکی می دهد تسلی عاشق عنایتی؟
هوش مصنوعی: درد قدیمی و عمیق هرگز به شکل رسمی مطرح نمیشود؛ چه کسی می‌تواند به عاشق تسلی و آرامش بدهد؟
پاس ادب عنان سخن را کشیده داشتروزی که داشت درددل ما نهایتی
هوش مصنوعی: در روزی که ما حرفهای دل خود را بیان میکردیم، ادب و احترام به صحبت کردن را رعایت کرده بود.
ما را زبان شکوه چو صائب نداده اندمی داشت کاش درد دل ما نهایتی
هوش مصنوعی: ما را زبانی برای بیان شکایت و دردهایمان ندادهاند. ای کاش این دردها پایانپذیر بودند.