غزل شمارهٔ ۶۹۸۴
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساس درد و longing (دلتنگی) عاشقانه پرداخته است. شاعر از دوست خود می‌خواهد تا او را از خود دور نکند و می‌گوید که دلش به شدت برای او تنگ است. او زیبایی و عظمت دوستش را ستایش می‌کند و با استعاره‌هایی به توصیف عشق و وابستگی عاطفی‌اش می‌پردازد. همچنین به تأثیر جدایی و هجران بر روح و جانش اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که به او توجه بیشتری داشته باشد و زیبایی‌اش را پنهان نکند. شعر در نهایت، حس ناامیدی و نیاز شاعر به عشق و درک عمیق‌تر را به نمایش می‌گذارد.
تا چند مرا از خود ای دوست جدا داری؟من هیچ نمی گویم، آخر تو روا داری؟
هوش مصنوعی: ای دوست، تا کی میخواهی من را از خود دور نگهداری؟ من هیچ اعتراضی نمیکنم، اما آیا این رفتار تو درست است؟
صحرا همه دریا شد از آب عقیق تواین سوخته را آخر لب تشنه چرا داری؟
هوش مصنوعی: صحرا مانند دریایی پر از آب عقیق شده است، اما با این حال این شخص سوخته و بیچاره چرا هنوز در انتظار آب و آرامش است؟
من مرکز عشاقم در مهر و وفا طاقماز توست همه عالم چندان که مرا داری
هوش مصنوعی: من در عشق و محبت محور و مرکز هستم و همه چیز در این دنیا به خاطر توست، هرچند که من را داری.
از شش جهت عالم ما رو به تو آوردیمای دلبر بی پروا تو عزم کجا داری؟
هوش مصنوعی: ما از هر سمت و سو به سوی تو آمدهایم، ای معشوق بیپروا، تو قصد کجا را داری؟
بر خاک دگر مگذار غیر از سر خاک منپایی که ز خون من چون گل به حنا داری
هوش مصنوعی: بر روی زمین، تنها جای قدمی بگذار که متعلق به قبر من باشد، زیرا تو از خون من رنگ حنا به دست داری و مانند گلی زیبا شدهای.
گویند دوا بوسه است بیماری جان ها راتقصیر مکن زنهار گر زان که روا داری
هوش مصنوعی: میگویند که بوسه دارویی است برای دردهای جان، پس مراقب باش که تقصیری نکن و اگر بر بوسه اجازه میدهی، احتیاط کن.
سامان جمال تو در چشم نمی گنجدخود نیز نمی دانی در پرده چها داری
هوش مصنوعی: زیبایی تو آنقدر زیاد است که در چشمها نمیگنجد و خودت هم نمیدانی که در دل چه رازهایی نهفته است.
آورد به جان ما را هجران ستمکارشای مرگ نمردستی، آخر چه بلا داری؟
هوش مصنوعی: به خاطر جدایی و ظلم معشوق، زندگی ما به تلخی و سختی گذشته است. ای مرگ، تو که در کمین هستی، چرا این همه درد و رنج را به ما تحمیل کردهای؟
روشنگر آیینه است فیض نظرپاکانرخسار خود از صائب پوشیده چرا داری؟
هوش مصنوعی: نگاه پاکان همچون روشنیبخش آیینه است؛ پس چرا صورت خود را از صائب پنهان کردهای؟