شمارهٔ ۱۳
هوش مصنوعی: این چهار بیت شعر از شاعر به توصیف حالت عاشقانه و عارفانه می‌پردازد. اشاره به مجنون دارد که از زیر سنگ‌ها بیرون می‌آید و عشق لیلی را می‌طلبد. همچنین نشان می‌دهد که عارفان در خلوت و تنهایی، به باغ و بهار دست می‌یابند، و در میخانه، دچار جوشش عاطفی و فلسفی می‌شوند. به نوعی، این اشعار بیان‌گر حس و حال عاشقانه و جستجوی عمق وجودی در زندگی است.
تا ز زیر سنگ می آید برون مجنون مامحمل لیلی برون رفته است از هامون ما
هوش مصنوعی: مجنون ما از زیر سنگ بیرون می‌آید و لیلیاش از دشت دور شده است.
عارفان را کنج تنهایی بود باغ و بهاردر خم خالی چو می می جوشد افلاطون ما
هوش مصنوعی: عارفان در تنهایی خود، به آرامش و شکوفایی دست می‌یابند و همچون یک باغ و بهار، احساسات و تواناییهای عمیق درونشان جوش میزند. آنها در این حالت، به نوعی شناخت و آگاهی میرسند که فراتر از دنیای مادی است.