شمارهٔ ۱۵
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساساتی از جمله صبر و تشنگی می‌پردازد. در این شعر، معشوق به مانند عقیق تحت زبان شاعر قرار دارد و او به شدت از دوری معشوق و تشنگی عشق رنج می‌برد. همچنین بیان می‌کند که اگر هدفی وجود نداشته باشد، کمان (نماد آمادگی و جستجو) بیکار می‌شود. در نهایت، شعر اشاره می‌کند که آسمان نیز بدون رحم و محبت، نمی‌تواند بر روی زمین پایدار بماند.
(سپندی شد عقیق صبر در زیر زبان ما رابه داغ تشنگی تا چند سوزی زان لبان ما را؟)
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که ما در زیر زبانمان چیزی باارزش و دلپذیر داریم، اما به خاطر تشنگی و حسرت، دلمان میسوزد و به یاد لبانی که دوست داریم، ناراحتی را تحمل میکنیم.
(کمان بیکار گردد چون هدف از پای بنشیندنه از رحم است اگر بر پای دارد آسمان ما را)
هوش مصنوعی: وقتی هدف از زمین پایین بیفتد، کمان هیچکار نخواهد داشت. اما این موضوع به خاطر رحم و شفقت نیست؛ بلکه اگر آسمان به ما نگاه داشته باشد، هنوز برپاست.