شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به زیبایی‌ها و احساسات عاشقانه اشاره می‌کند. او از شمعی که در کنار پروانه حرکت می‌کند و خواب سنگینی که چشمان معشوق را غرق کرده یاد می‌کند. شاعر همچنین نگران هوسکاران است و برای گلستان معشوق آرزو می‌کند که از آسیب آن‌ها در امان باشد، زیرا این هوسکاران ممکن است باعث شرمساری و آزار گلچین عشق شوند.
فروغ عارضت پروانه سازد شمع بالین راپر پرواز گردد چشم شوخت خواب سنگین را
هوش مصنوعی: زیبایی چهرهات چنان است که شمع را به پروانه تبدیل می‌کند و چشمان خندان تو، خواب سنگین را به پرواز درمیآورد.
ز تاراج هوسناکان بود ایمن گلستانتکه شرمت پای خواب آلود سازد دست گلچین را
هوش مصنوعی: در باغ گلها، از طمع و خواستههای نفسانی افرادی که ممکن است به زیبا بودند گلها آسیب برسانند، در امان خواهی بود، زیرا زیبایی تو، آنچنان شگفتانگیز است که گلچینی که قصد برداشت گلها را دارد، به خاطر شرم و حیا از دیدن تو، دستش را به سمت گلها دراز نخواهد کرد.