شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: در این اشعار شاعر از کسانی که در فصل بهار مشغول نوشیدن شراب هستند می‌خواهد که دست از این کار بردارند. او به زیبایی طبیعت اشاره می‌کند و می‌گوید که جنون و شور عشق او به آن نفسی که در نسیم بهاران می‌وزد وابسته است. در نهایت، شاعر به شدتی که آتش عشق و احساسات درونش شعله‌ور است، اشاره می‌کند.
(مده ز دست درین فصل جام صهبا راکه موج لاله به می شست روی صحرا را)
هوش مصنوعی: در این فصل، از دستان خود، جام شراب را دور نگهدار، زیرا گلهای لاله با نسیم، چهره دشت را شسته و زینت دادهاند.
(جنون ما به نسیم بهانه ای بندستبس است آتش گل دیگجوش سودا را)
هوش مصنوعی: جنون و دیوانگی ما به نسیم اشارهای دارد و اینکه تنها بهانهای است. کافی است که آتش عشق و شوق ما مانند شعلهای در قلبمان بجوشد.