شمارهٔ ۱۲۲
هوش مصنوعی: این شعر به تناقضات و دغدغه‌های انسانی اشاره دارد. در آن گفته می‌شود که کلام سخت و تلخ از افراد قدرتمند یا صاحب‌نظران می‌تواند خوشایند باشد و زمین هند با وجود تیرگی‌هایش، به نوعی شیرین و پربار است. همچنین به این نکته اشاره می‌شود که خداوند از گناهان انسان‌ها بی‌نیاز است و شکست‌ها نمی‌توانند آسیبی به پزشک که به نوعی مظهر درمان و نیکی است برسانند. به‌طور کلی، شعر به جستجوی معانی عمیق‌تری از خوبی و بدی در زندگی می‌پردازد.
کلام تلخ جبینان حلاوت آمیزستزمین هند به آن تیرگی شکرخیزست
هوش مصنوعی: سخنان تلخ کسانی که پیشانیهایشان در فکر و تأمل است، شیرینی خاصی دارند. زمین هند به خاطر تیرگیاش، سرشار از شکر و شیرینی است.
خدا غنی است ز عصیان ما سیه کارانطبیب را چه زیان از شکست پرهیزست؟
هوش مصنوعی: خداوند بی‌نیاز است و به گناههای ما نیازی ندارد. حالا که پزشک از شکست مراقبت میکند، این برای او چه ضرری دارد؟