شمارهٔ ۱۷۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات عمیق و دردناک خود می‌پردازد. او از رازهایی که به تدریج فاش می‌شوند و تأثیرشان بر روح و جان آدمی صحبت می‌کند. شاعر از حس تنهایی و دلگیری در زندان عشق می‌گوید و اینکه از شادی و هم‌نشینی معشوق نیز می‌سوزد. او اشاره می‌کند که این سوختن از سر عشق و محبت است و نه از ضعیف بودن. حتی یک نگاه یا لبخند از معشوق می‌تواند او را مجذوب کند و به او امید دهد، اما در عین حال، او را در آتش غیرت و عشق خود می‌سوزاند. شاعر وضعیتی پیچیده و غم‌انگیز از عشق و احساسات را به تصویر می‌کشد.
تا چند ز رسوا شدن راز توان سوخت؟از بی تهی اشک نظرباز توان سوخت
هوش مصنوعی: چقدر میتوان بیپرده و بیخبر از رسوایی به سر برد؟ از آن اشکی که بیهدف میریزد، چه میتوان برداشت کرد؟
مردیم درین خانه دلگیر قفس، چنداز شوق هم آغوشی پرواز توان سوخت؟
هوش مصنوعی: در اینجا گفته میشود که ما در این مکان تاریک و افسرده مانند قفس مردهایم، و میپرسیم چه مقدار از شوق و آرزوی نزدیکی و ارتباط با دیگران می‌تواند ما را به پرواز و رهایی برساند؟
واسوختگی شیوه ما نیست، وگرنهاز یک سخن سرد دل ناز توان سوخت
هوش مصنوعی: ما عادت نداریم به سادگی بسوزیم، و گرنه با یک حرف بیاحساس هم میتوان دل حساس را آتش زد.
گر در گذری از سر یک غنچه تبسماز شعله غیرت دل اعجاز توان سوخت
هوش مصنوعی: اگر به طور گذرا از کنار یک غنچه عبور کنی و لبخندی از آن ببینی، به دلیل شدت عشق و غیرت دل، قدرت سوزاندن تو را دارد.