شمارهٔ ۱۸۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به غم و اندوه خود اشاره می‌کند و می‌گوید که بلبل در عواطفش مانند ما ناله می‌کند. ممکن است ستاره‌های امید در زندگی شبانه‌اش وجود داشته باشد، ولی تلخی‌ها و غم‌هایش همچنان ادامه دارد. او به زیبایی گلستان اشاره می‌کند و می‌گوید که دردهایش باعث شده تا آواز گلستان بلندتر شود. امیدوار است که دیگران به مشکلات و نیازهای او توجه کرده و تنها به ظاهر قضاوت نکنند. در نهایت، اشتیاقش به زندگی و حاصل کارش را به تصویر می‌کشد.
ناله بلبل به بال شیون ما می پردچشم شبنم در هوای گلشن ما می پرد
هوش مصنوعی: زبان بلبل شکایت ما را به آسمان می برد و اشک شبنم در فضایی که ما به گلستانی تعلق داریم، به پرواز در می آید.
آفتابی هست در طالع شبستان مرایک دو روزی شد که چشم روزن ما می پرد
هوش مصنوعی: در آسمان سرنوشت من، در دل شب، نوری وجود دارد که به تازگی به چشمهای ما میزند.
از فغان ما گلستانت بلند آوازه شدشعله حسنت به بال دامن ما می پرد
هوش مصنوعی: صدای نالههای ما باعث شهرت باغ گلهای تو گردد و زیبایی تو همچون شعلهای به دامن ما میوزد.
حاصل ما تنگدستان را به چشم کم مبینچشم برق از اشتیاق خرمن ما می پرد
هوش مصنوعی: می‌گوید که حاصل و نتیجه کار ما افراد کمبرخوردار را با نگاه کمارزش نبینید؛ چرا که حتی چشم روشنی که به سوی ما میآید، به خاطر اشتیاق و محبت به محصول و دستاوردهای ماست.