شمارهٔ ۱۹۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از درد و اندوه ناشی از عشق سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که ناله و گریه‌اش باعث شده، جشن عشق به مصیبت تبدیل شود. اشک‌های او همچنین به دلایل دیگر نیز سبب ناراحتی می‌شود. زخم‌های ناشی از عشق دوباره تازه شده و نسیم صبح زلف دلخواه او را می‌شوید.
ناله من بزم عشرت را مصیبتخانه کرداشک شور من نمک در دیده پیمانه کرد
هوش مصنوعی: ناله و فریاد من باعث شده که مراسم شادی و خوشی به مکانی غمانگیز تبدیل شود و اشک شوقی که از چشمانم ریخته، مانند نمک در ظرف شراب گردیده است.
تازه شد زخم هواداران، مگر باد صبازلف مشکین ترا در دامن خود شانه کرد؟
هوش مصنوعی: زخمی که در دل عاشقان بوده، حالا تازه شده است. آیا ممکن است نسیم صبحگاهی، زلفهای مشکین تو را در دامن خود شانه کرده باشد؟