شمارهٔ ۲۰۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت یک فرد اشاره می‌کند که هرچقدر هم که نقاش تلاش کند تا تصویر او را به دقت بکشد، وقتی که خود او را می‌بیند، خجالت می‌کشد. همچنین، شاعر به مفهوم سیر و سفر روحی اشاره می‌کند که در نهایت به وحدت و یکپارچگی می‌رسد. او همچنین به این نکته می‌پردازد که اگر آبروی گناهی در دیوان عفو وجود داشته باشد، گناهکار از گناه ناکرده‌اش بیشتر خجالت می‌کشد.
هر قدر نقاش نقش او به دقت می‌کشدچون نظر بر رویش اندازد خجالت می‌کشد
هوش مصنوعی: هر چقدر هنرمند با دقت چهره او را می‌کشد، وقتی به چهرهاش نگاه می‌کند، احساس شرم می‌کند.
شعله جواله یک نقطه است چون ساکن شودسیر و دور سالکان آخر به وحدت می‌کشد
هوش مصنوعی: شعله آتش در حالت جوشش و حرکت، تنها یک نقطه است. وقتی که این شعله آرام میشود، در نهایت باعث میشود که پیروان خود به وحدت و یکپارچگی برسند.
آبروی جرم اگر این است، در دیوان عفوعاصی از ناکرده بیش از کرده خجلت می‌کشد
هوش مصنوعی: اگر اینگونه است که جرم آبرو دارد، در روز حساب، گناهکار از کارهایی که نکرده، بیشتر از کارهایی که انجام داده، شرمنده و خجالتزده خواهد بود.