شمارهٔ ۲۱۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از گذر زمان و جوانی سخن می‌گوید و از احساساتش در دوران پیری lament می‌کند. او به کاستی‌هایی که در زندگی‌اش تجربه کرده، اشاره می‌کند و از نبود شوق و سرزندگی در جوانی، و همچنین احساس پشیمانی در زمان پیری صحبت می‌کند، در حالی که اکنون دیگر دندان‌هایش را ندارد و نمی‌تواند به خوبی از آن‌ها دفاع کند. به طور کلی، شعر بازتابی از حسرت، پشیمانی و تغییرات زندگی است.
رفت ایام جوانی، شوق در جانم نماندهایهوی عندلیبان در گلستانم نماند
هوش مصنوعی: روزهای جوانی گذشت و دیگر اشتیاقی در وجودم باقی نمانده است. سر و صدای پرندگان در گلستان هم دیگر برایم جالب نیست.
از پشیمانی سخن در عهد پیری می زنملب به دندان می گزم اکنون که دندانم نماند
هوش مصنوعی: در زمان پیری و پس از انجام کارهایی که در آن زمان باید به آن‌ها فکر میکردم و از انجامشان پشیمانم، اکنون که دندانهایم بر اثر گذر زمان دیگر وجود ندارند، مجبورم به یادآوری آن‌ها با حسرت بنشینم.