شمارهٔ ۲۳۴
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساساتی عمیق و آرزوهای شاعر می‌پردازد. شاعر آرزو دارد که درد و آرزوهایش از دلش برداشته شود و این تغییر حسی با لبانی خاموش و آرامش میسر گردد. او همچنین به شادی و سروری که در میخانه‌است اشاره می‌کند و بر این باور است که با نوشیدن می، بار سنگینی از دوش او برداشته می‌شود. در انتها، شاعر به کمک‌های مطرب (موسیقی‌دان) اشاره می‌کند که می‌تواند در مواقع دشوار، به او آرامش و نجات دهد.
خوشا دردی که مهرم از لب خاموش برداردخوشا جوشی که از سر دیگ را سرپوش بردارد
هوش مصنوعی: دردی که عشق و محبت را از زبان من برطرف کند، بسیار خوب است. همچنین، حالتی که جوش و خروش از داخل دیگ را برطرف سازد، هم جذاب و دلپذیر است.
درین میخانه از خاکی نهادان چون سبوی میکه بار دوش می گردد که بار از دوش بردارد؟
هوش مصنوعی: در این میخانه، مانند سبوی می که جابهجا می‌شود، کسانی از خاک به وجود آمدهاند که میخواهند بار سنگینی را از دوششان بر دارند.
دم مشکل گشایی هست با مطرب که گر خواهدسبک چون پنبه سنگینی مرا از گوش بردارد
هوش مصنوعی: زمانی که دردمند و دلتنگی با موزیکی دل نشین و خوشآوایی حضور داشته باشد، او می‌تواند به راحتی و سبکی مانند پنبه، سنگینی احساسات و مشکلاتش را از گوشش دور کند.