تناجی
صائب

شمارهٔ ۲۸۲

تماشای تو از دل سینه‌ها را پاک می‌سازدشکرخند تو جان‌ها را گریبان چاک می‌سازد
نمی‌آید ز شوخی بر زمین پا آن ستمگر رابه امید چه عاشق خویشتن را خاک می‌سازد؟