شمارهٔ ۳۰۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نقد و بررسی اخلاقیات و رفتارهای ناپسند برخی افراد می‌پردازد. او از پزشکانی یاد می‌کند که به جای کمک، به رنجاندن بیماران می‌پردازند و همچنین به گداهایی اشاره می‌کند که فرزند خود را به چشم ناپدید می‌کنند. شاعر همچنین به زیباپسندانی می‌پردازد که دنبال رسوایی و عریان شدن زیبایی‌ها هستند و در نهایت، از باغبانی یاد می‌کند که به جای پرورش گل‌ها، به مخفی نگه‌داشتن آن‌ها تمایل دارد. این ابیات، تنهایی و نکوهش رفتارهای غیرانسانی را به تصویر می‌کشند.
طبیب پست فطرت خلق را رنجور می خواهدگدای دوربین فرزند خود را کور می خواهد
هوش مصنوعی: در یک جامعه، انسانهایی که ویژگیهای ناپسند دارند، به جای درمان نیازمندان، بیشتر به صدمه زدن به آن‌ها تمایل دارند. شخصی که خود را فرومایه و فقیر میداند، برای فرزندش آرزو دارد که قدرت بینایی را نداشته باشد، زیرا میخواهد او در جهانی که مملو از مشکلات است، با چشمانی بسته زندگی کند.
کمال حسن رسوایی تقاضا می کند، ورنهگل این بوستان را باغبان مستور می خواهد
هوش مصنوعی: زیبایی کامل نیاز به توجه و درخواست دارد، وگرنه گلهای این باغ را باغبان به طور پنهانی میخواهد.