شمارهٔ ۳۲۵
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به تصویرسازی از اشک و آتش می‌پردازد و اشاره می‌کند که اشک‌ها به مانند آتشی در دامن دارند. او به سوختگان اشاره می‌کند که در جستجوی نور و امید هستند. سپس توصیه می‌کند که با کلاهی از نمد که مشابه شمع است، خود را آراسته کنیم، زیرا این دستان پر از اشک و غم را در بر دارد. در پایان، شاعر می‌گوید که تنها کسی می‌تواند به هدف برسد که دلش تنگ‌تر از سوزن باشد، به تعبیر دیگر، کسی که عشق و آرزوهایش عمیق و تنگ است.
اشک ما آتش حل کرده به دامن دارددانه سوختگان برق به خرمن دارد
هوش مصنوعی: اشکهای ما مانند آتشی هستند که دامن کسانی را که داغدارند، میسوزاند و در عین حال، از دور، مانند برقی که به کشتزار زرد میزند، نگرانکننده به نظر میرسند.
با کلاه نمد خویش بسازید که شمعتاج بر طرف سر و اشک به دامن دارد
هوش مصنوعی: با کلاه نمدی که به سر دارید، زندگی را بپذیرید، زیرا شمعی که در بالای سر شماست، به زیبایی میدرخشد و در عین حال، اشک‌ها و دردهایی نیز در دامن شما وجود دارد.
آن به سرچشمه مقصود تواند ره بردکه دلی تنگ تر از چشمه سوزن دارد
هوش مصنوعی: کسی می‌تواند به هدف خود برسد که قلبی کوشنده و تنگنا به مانند دهانهی سوزن داشته باشد.