شمارهٔ ۳۵۶
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و صفای دل اشاره دارد و از شبنم به عنوان نمادی از پاکی یاد می‌کند. شاعر به دشمنان خود اشاره می‌کند که بیهوده در کینه‌توزی خود مصمم هستند و به اشتباه نیروی منفی خود را به سمت دیگران می‌فرستند. همچنین، شاعر درباره شراب لعل صحبت می‌کند و تأکید می‌کند که این شراب او را می‌آزارد و درد آور است. به طور کلی، موضوعات شعر حول مفهوم صفای دل، دشنام به دشمنان، و تأمل بر روی لذت‌های زودگذر و عواقب آنها می‌چرخد.
چو شبنم آن که دل خویش با صفا سازدز گرد بالش خورشید متکا سازد
هوش مصنوعی: کسی که دلش را پاک و باصفا کند، مانند شبنم خواهد بود و میتواند از نور خورشید برای خود آسایش و راحتی بسازد.
عبث به کینه ما گرم می شود دشمنسموم را چمن خلق ما صبا سازد
هوش مصنوعی: دشمن با کینه‌توزی خود بیهوده گرم میشود، در حالی که نسیم صبا به زمین ما طراوت و زندگی میبخشد.
ترا که باده لعلی است در قدح مپسندکه استخوان مرا درد کهربا سازد
هوش مصنوعی: تو را که نوشیدنی شیرینی هستی که در جام میچکانی، نپسند که وجودم را درد و رنجی همچون کهربا به وجود آورد.