شمارهٔ ۳۵۸
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از دل‌تنگی و ناپایداری روح خود نسبت به دنیای مادی و این خاکدان سخن می‌گوید. او به این باور است که دل رمیده و آشفته، هرگز نمی‌تواند با بی‌احساسی و دودی که می‌کشد، سازگاری کند. همچنین، او به قفس بلبلی اشاره می‌کند که دیگر نمی‌تواند در چنین محیطی زندگی کند و از تلخی‌ها و مشکلات رنج می‌برد. فغان و آه او حتی دل سنگی را هم به درد می‌آورد، اما این غم و درد برای فرد مهربان و درک‌کننده‌ای همچون او هیچ ارزشی ندارد و به نوعی حسرت است.
دل رمیده به این خاکدان نمی سازدبه هیچ وجه شرر با دخان نمی سازد
هوش مصنوعی: دل بیتاب و دلشکستهای که از این دنیا خسته شده است، هیچگاه با زخم و رنج سازگاری ندارد. وجودش هرگز با تلخی و درد همساز نخواهد شد.
به خارخار قفس بلبلی که خوی گرفتدگر به خار و خس آشیان نمی سازد
هوش مصنوعی: بلبلی که تجربه تلخی را از زندگی در قفس و دردهای آن به دوش می‌کشد، دیگر نمی‌تواند در میان خار و یا علفها خانه بسازد. یعنی پس از اینکه زخمهای عاطفی و تجربیات سختی را متحمل شده، دیگر نمی‌تواند به راحتی و بیخیال زندگی کند و در شرایط نامساعدی که قبلاً برایش وجود داشت، جا بگیرد.
فغان من که دل سنگ را به درد آردغنیمت است ترا مهربان نمی سازد
هوش مصنوعی: فریاد من که حتی دلهای سخت را به درد می‌آورد، ارزشمند است، اما این موضوع نمی‌تواند تو را مهربانتر کند.