شمارهٔ ۳۶۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره دلاورانی است که در میدان جنگ با شجاعت و قدرت می‌جنگند. شاعر به نوعی به خمار شدن و دل‌سپردن به لذت‌ها اشاره می‌کند و بیان می‌کند که عشق و محبت، به ویژه از طریق لبان معشوق، می‌تواند انسان را مست کند. همچنین به نوعی به زهد و پرهیزکاری اشاره کرده و می‌گوید که در این میدان، نیازی به می و بزم نیست و این دلاوران با خون همدیگر نیز خمار می‌شوند. این شعر به زیبایی تضاد بین عشق، جنگ و لذت را نمایش می‌دهد.
دلاوران که صف کارزار می شکنندبه خون گرم من اول خمار می شکنند
هوش مصنوعی: دلیران که در میدان جنگ صفوف دشمن را میشکنند، نخستین بار به خون گرم من حمله میکنند.
هنوز ساقی محجوب ما نمی داندکه دلبران ز لب خود خمار می شکنند
هوش مصنوعی: ساقی ما هنوز نمیداند که محبوبان با لبهایشان چقدر میتوانند دیگران را دلتنگ و عاشق کنند.
چه حاجت است به می بزم زهدکیشان را؟به خون یکدگر اینجا خمار می شکنند
هوش مصنوعی: در اینجا می‌گوید که نیازی به نوشیدن شراب در محافل زهد و پارسایی نیست، زیرا افراد اینجا به خاطر خشم و کینهی یکدیگر، به هم آسیب میرسانند و حالتی از سرخوشی پیدا نمیکنند.