شمارهٔ ۳۷۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان درد و فراق می‌پردازد و احساسات عمیق خود را نسبت به جدایی و غم بیان می‌کند. او اشاره می‌کند که زهد و صفا نمی‌تواند دردی را درمان کند و بیان می‌کند که پس از جدایی، کلمات هم نمی‌توانند تسلی بخش باشند. شاعر خود را جدا از کاروان می‌بیند و به دوری از مقصود اشاره می‌کند. او همچنین به این نکته می‌پردازد که اگر دل به واقعیت راه نداشته باشد، امکان درمان درد وجود ندارد و تا زمانی که به نهایت نرسد، مشکل حل نخواهد شد. در انتها، او افسوس می‌خورد که دیگران متوجه درد او نیستند و کاش شکایتش به گوش آن‌ها برسد.
ز درد می دل زهاد با صفا نشودکه چشم آبله روشن به توتیا نشود
هوش مصنوعی: از درد دل زهاد (زاهدان) دلسوز، نمیتوانی به صفا و پاکی برسید، چون چشمان بیمار هرگز به روشنی و زیبایی نمیرسند.
پس از فراق، قلم نیست بر شکسته دلانچو نی جدا ز شکر گشت بوریا نشود
هوش مصنوعی: بعد از جدایی، دلهای شکسته نمی‌توانند چیزی بنویسند؛ مانند نی که وقتی از شکر جدا میشود دیگر به حالت قبلی برنمیگردد.
جدا فتاده ام از کاروان در آن وادیکه ناله جرس از کاروان جدا نشود
هوش مصنوعی: من از کاروان دور ماندهام در جایی که صدای زنگ کاروان هیچگاه قطع نمیشود و همیشه در گوش میپیچد.
گرفته ای پی طول امل به عنوانیکه هیچ کور چنان پیرو عصا نشود
هوش مصنوعی: تو در پی آرزوهای دور و دراز هستی، به گمان اینکه هیچکس نمی‌تواند به اندازهی یک نابینای عصا به تو کمک کند.
تا ز خود گم نشود دل به هدایت نرسددرد درمان نشود تا به نهایت نرسد
هوش مصنوعی: تا زمانی که دل از خود پر باشد و به حقیقت و راه راست نرسد، درد و رنج انسان درمان نخواهد شد و تا به سرانجام نرسد، به解 و آرامش نخواهد رسید.
راه طی گشت و همان دوری منزل برجاستکه شنیده است که منزل به نهایت نرسد؟
هوش مصنوعی: اگر به راه رفتن ادامه دهیم، هنوز همان فاصله از منزل وجود دارد که گفته شده هیچگاه به پایان نمیرسد.
ستم این است که می فهمد و می پوشد چشمکاش آن شوخ به مضمون شکایت نرسد
هوش مصنوعی: ظلم این است که او میفهمد و خود را نادیده میگیرد؛ ای کاش آن معشوقهی زیبا به محتوای شکایت نرسد.