شمارهٔ ۳۷۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به توصیف فضای سخت و پرخطر بیابان می‌پردازد که حاکی از جنون و خشونت است. او بیان می‌کند که این خاک، خون بسیاری را به خود جذب کرده و به نوعی گواهی بر درد و رنج زندگی افراد است. همچنین به ابن نکته اشاره می‌کند که جوانی و امید در میان پیران، بیشتر از عمر آن‌هاست و مانند ریشه درختی کهن، هنوز زنده و پابرجا می‌باشد.
فیض در دامن صحرای جنون می باشدخاک این بادیه آغشته به خون می باشد
هوش مصنوعی: در دامن بیابان جنون، نعمت و فیض وجود دارد و زمین این بیابان به خون آغشته است.
از جوان بیش بود طول امل پیران راریشه نخل کهنسال فزون می باشد
هوش مصنوعی: از جوانی، آرزوها و امیدهای بیشتری وجود دارد، در حالی که آرزوهای پیران مانند ریشه نخلهای کهنسال کمفروغتر و محدودتر است.