شمارهٔ ۳۸۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به بیان احساسات عمیق خود می‌پردازد. او باده‌ای را که موجب نابودی‌اش شود، نمی‌پرستد و دور شمعی نمی‌چرخد که او را بسوزاند. او خود را چون خون منصور می‌داند و بر این باور است که بیداردلی‌اش باعث آن است که کسی نتواند او را در خواب نگه دارد. در نهایت، او می‌گوید که دلش مانند چمنی از خنده‌اش پر آب است و امیدوار است تا عواقب کارهایش موجب دردسرش نشود. این اشارات نشان‌دهندهٔ قدرت و تاثیر احساسات بر زندگی شاعر است.
باده ای را نپرستم که خرابم نکندگرد آن شمع نگردم که کبابم نکند
هوش مصنوعی: من باده‌ای را ستایش نمیکنم که مرا خراب کند، و به دور شمع نمیگردم که مرا کباب کند.
خون منصورم و بیداردلی جوش من استمی طفل افکن افسانه به خوابم نکند
هوش مصنوعی: من در جوش و خروش خود، خون منصور را دارم و بیداری من به خاطر این اشتیاق است. نمیگذارم که افسانهها مرا غافل و خوابآلود کنند.
آب گشته است دل یک چمن از خنده منمی شود حشر مکافات گلابم نکند؟
هوش مصنوعی: دل یک چمن از خوشحالی من به دریا درآمده است؛ آیا در روز حساب، گلابی که من به آن خندیدم، عذاب نخواهد دید؟