شمارهٔ ۴۱۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از طرف شخصی عذرخواهی می‌کند و می‌گوید که نباید او را با بی‌رحمی بسوزاند، چرا که او مانند شمعی است که نورش را می‌جوید. همچنین، شاعر به رابطه‌ی محبت‌آمیز خود اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که این عشق مثل نهالی است که در سایه‌ی عشق ریشه می‌دواند.
مرا در آتش بی رحمی عتاب مسوزکه شمع طور مرا با چراغ می جوید
هوش مصنوعی: مرا در آتش بی‌رحمی خود نسوزان، چرا که همانند شمعی هستم که نورش را با چراغ میطلبد و در این روشنی به سوی خود میآید.
مگر نهال تو در باغ سایه افکن شد؟که سرو رخنه دیوار باغ می جوید
هوش مصنوعی: آیا درخت تو در باغ سایه نمیافکند؟ که سروی تلاش می‌کند تا از دیوار باغ عبور کند؟