تناجی
صائب

شمارهٔ ۴۹۲

می‌تراود وحشت از بوم و بر کاشانه‌امدارد از چشم غزالان حلقه در خانه‌ام
دام زیر خاک سازد سیل بی‌زنهار رابس که باشد گرد کلفت فرش در کاشانه‌ام