شمارهٔ ۵۰۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و محبت سخن می‌گوید. او به شخصی اشاره می‌کند که با نبودنش حالت دیوانگی به او دست می‌دهد و این عشق او را در پی خود می‌کشد. شاعر بیان می‌کند که محبت واقعی نیازی به ظاهرسازی ندارد و در عشق، نزدیکی و صمیمیت وجود دارد. در نهایت، او به حال و هوای عشق مانند پروانه‌ای می‌ماند که به دور شمع می‌چرخد.
در دل است آن کس که از نادیدنش دیوانه‌ایمآن که ما را دربه‌در دارد به او هم‌خانه‌ایم
هوش مصنوعی: کسی که در دل ما جا دارد، باعث دیوانگی ما شده است. ما برای دیدن او بیتاب هستیم و با این حال، او را در کنار خود حس میکنیم.
بی‌تکلف یار خود را تنگ در بر می‌کشدما در آیین محبت امت پروانه‌ایم
هوش مصنوعی: یار بیتکلّف خود را به آغوش می‌کشد و ما در راه عشق شبیه پروانه‌ایم که به دور شمع می‌چرخد.