شمارهٔ ۵۴۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان می‌کند که اگر کسی بخواهد با هر درد و رنجی مانند گل بشکفد، باید از عشق و غیرت خود را روشن کند. او همچنین به تحمل زیاد خود اشاره می‌کند که مانند گلی است که با زخم‌های فراوان عادت کرده و نمی‌توان برای زخم‌هایش بخیه زد. به عبارتی، او می‌گوید که ما با دردهای زندگی آشنا هستیم و نمی‌توانیم به سادگی مشکلات را حل کنیم.
گر تو با هر خار و خس خواهی چو گل افروختناز چراغ غیرتم (گل) می کند واسوختن
هوش مصنوعی: اگر بخواهی مثل گل در میان خارها و علفهای هرز بدرخشی، باید از شعله غیرت خود استفاده کنی تا به این هدف برسی.
ما چو گل با سینه صد چاک عادت کرده ایمبخیه را بر زخم نتوانی به سوزن دوختن
هوش مصنوعی: ما مانند گلی هستیم که عادت کردهایم به تحمل دردهای فراوان و زخم‌های عمیق. نمی‌توان با سوزن، زخم‌های درونمان را به راحتی دوخت و درمان کرد.